Μαρία Ρεπούση: εξάμβλωμα αυθάδειας

Του Θύμιου Παπανικολάου

               Η «ιστορικός» Μαρία Ρεπούση θα  καταγραφεί στην ιστορία σαν εξάμβλωμα αυθάδειας: ΟΧΙ τόσο διότι είναι διατεταγμένη «ιστορικός» (επιδοτούμενη μαζί με άλλους από «εστίες» του Σόρος) με στόχο να παραχαράξει και να αλλοιώσει την ελληνική ιστορία, αλλά για τις υστερικές εμμονές της…

            Μετά τους «συνωστισμούς» και CIA, καθώς και τις υστερικές εμμονές της που αρνούνται τη γενοκτονία των Ποντίων, τώρα έβγαλε άλλη στριγκιά κραυγή: «Ο χορός του Ζαλόγγου είναι εθνικός μύθος»!!!

            Εάν ήταν πραγματικά Ιστορικός και όχι «ιστορικός» υπηρεσίας, θα γνώριζε  τη διαλεκτική της Ιστορίας: Οι ιστορικοί Θρύλοι δεν είναι μύθοι. Στηρίζονται σε αληθινά γεγονότα φορτισμένα συγκινησιακά, ίσως και με κάποια «μυθολογική» υπερβολή,  μεταφερόμενα από γενιά σε γενιά μέσω της προφορικής παράδοσης.

            Πραγματικά γεγονότα της ιστορίας, συγκλονιστικά και ηρωικά γίνονται Θρύλοι μέσω της λαϊκής παράδοσης και λαϊκής μούσας: ΑΥΤΑ δεν είναι ιστορικοί μύθοι, ούτε κατασκευασμένα από κανέναν, απλώς μπορεί, το ιστορικό τους ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ να «επενδύεται» με κάποιες συγκινησιακές «υπερβολές», με κάποιο «μυθολογικό» τσόφλι…

 

Αν η κ. Ρεπούση ήταν Ιστορικός αυτό θα το γνώριζε. Αλλά δεν είναι Ιστορικός, εκτελεί «χρέη» επιδοτούμενου «ιστορικού»…

 

Αλήθεια από πού αντλεί η κ. Ρεπούση το «ιστορικό» της απόφθεγμα: Ότι ο Χορός του Ζαλόγγου  είναι μύθος;

 

Βρισκόταν εκεί και  κατέγραφε το  συμβάν;

 

Αν διέθετε λίγη σοβαρότητα θα μελετούσε τουλάχιστον τις μαρτυρίες εκείνων που ζήσανε τα χρόνια εκείνα και μάλιστα στα Ιωάννινα.

 

Θα καταγράψουμε κάποιες:

 

α). Ιάκωβος Μπαρτόλντυ: Πρώσος περιηγητής και διπλωμάτης (καθόλου ευνοϊκός προς τους Έλληνες) που Βρισκόταν την εποχή εκείνη (1803-1804)  στα Ιωάννινα.

 

         Γράφει στο έργο του: «Ταξίδιον εις την Ελλάδα 1803 – 1804»:

 

«Καμιά εκατοστή απ΄ αυτούς τους δυστυχισμένους είχαν αποτραβηχτεί βόρεια της Πρέβεζας στο Μοναστήρι του Ζαλόγγου. Τους επιτέθηκαν εκεί θεωρώντας ότι τάχα αυτή η τοποθεσία, πράγματι ισχυρή, θα μπορούσε να τους προσφέρει ένα νέο τόπο μόνιμης διαμονής, όπου και η σφαγή που ακολούθησε υπήρξε φρικτή. Τριάντα εννέα γυναίκες γκρεμίστηκαν από τα βράχια με τα παιδιά τους που μερικά ακόμη βύζαιναν.».

 

β). Γουλιέλμος Μαρτίνος Ληκ:  Άγγλος στρατιωτικός, περιηγητής και αρχαιολόγος, γράφει από πληροφορίες που συνέλεξε το 1805:

 

«Περίπου 100 οικογένειες είχαν αποτραβηχτεί στο μέρος αυτό από το Σούλι και την Κιάφα, με συνθήκες και ζούσαν στο λόφο ανενόχλητες ώσπου έπεσε το Κούγκι. Τότε επειδή τάχα η περιοχή αυτή ήταν περισσότερη οχυρή ξαφνικά τους επιτέθηκαν με διαταγή του Βεζίρη. Όταν η κατάσταση έγινε απελπιστική ο Κίτσος Μπότσαρης και ένα τμήμα του διέφυγαν. Από τους υπολοίπους, 150 σκλαβώθηκαν και 25 κεφάλια στάλθηκαν στον Αλβανό Μπουλούκμπαση στην Καμαρίνα που διεύθυνε τις επιχειρήσεις, 6 άνδρες και 22 γυναίκες ρίχτηκαν από τα βράχια από το ψηλότερο σημείο του γκρεμνού, προτιμώντας έτσι παρά να πέσουν ζωντανοί στα χέρια των εχθρών τους. Πολλές γυναίκες που είχαν παιδιά τις είδαν να τα ρίχνουν με δύναμη προτού εκείνες κάνουν το μοιραίο πήδημα».

 

γ).Χριστόφορος Περρραιβού: Το 1815 δημοσιεύει την πρώτη αναφορά στο περιστατικό:

 

«τότε εγνώρισαν ο Κουτσιονίκας και ο Κίτσιο Μπότσαρης την συνηθισμένην αντιπληρωμήν όπου δίδει ο Βεζίρης εις τους πιστούς του προδότας, πλην η μετάνοια τότε ήτο ανωφελής. Άρχισαν μ΄ όλον τούτο και αντεμάχοντο μεγαλοψύχως, δεν είχαν όμως τα αναγκαία ν΄ αντισταθούν περισσότερον από δύο ημέρας. Αι γυναίκες δε κατά την δευτέραν ημέραν βλέπουσαι ταύτην τη κτηνώδη περίστασιν, εσυνάχθησαν έως εξήκοντα, επάνω εις έναν πετρώδη κρημνόν. Εκεί εσυμβουλεύθησαν και απεφάσισαν ότι καλύτερα να ριφθούν κάτω από τον κρημνόν διά να αποθάνουν, πάρεξ να παραδοθούν διά σκλάβες εις χείρας των Τούρκων. Όθεν αρπάξαντες με τας ιδίας των χείρας τα άκακα και τρυφερά βρέφη, τα έρριπτον κάτω εις τον κρημνόν. Έπειτα αι μητέρες πιάνοντας η μία με την άλλη τα χέρια τους άρχισαν και εχόρευαν, χορεύουσαι δε επηδούσαν ευχαρίστως μίαν κατόπιν της άλλης από τον κρημνόν. Μερικαί όμως δεν απέθανον, επειδή έπιπτον επάνω εις τα παιδία των και τους συντρόφους, των οποίων τα σώματα ήταν καρφωμένα πάνω εις τες μυτερές πέτρες του κρημνού».

 

Φραγκίσκος Πουκεβίλ: Διέμεινε 10 χρόνια στην αυλή του Αλή Πασά. Το 1820 στο τρίτομο έργο του «Ταξίδι στην Ελλάδα» αναφέρεται στο επεισόδιο:

 

«…τις γυναίκες τις γκρέμισαν από τα ύψη των βουνών στις αβύσσους του Αχέροντα, τα παιδιά πουλήθηκαν στα παζάρια.»

Τον επόμενο όμως χρόνο που εκδίδονται οι άλλοι τόμοι περιλαμβάνεται το γεγονός με περισσότερη λεπτομέρεια:

«Ηρωικό θάρρος εξήντα γυναικών, που κινδύνευαν να παραδοθούν στη σκλαβιά των Τούρκων. Ρίχνουν τα παιδιά τους πάνω στους πολιορκητές σαν να ήταν πέτρες έπειτα, πιάνοντας το τραγούδι του θανάτου και κρατώντας η μιά το χέρι της άλλης, ρίχτηκαν στο βάθος της αβύσσου, όπου τα κομματιασμένα πτώματα των παιδιών τους δεν άφηναν μερικές να συναντήσουν το Χάρο, όπως θα το ήθελαν.»

 

ε). Κλωντ Φωριέλ: Γάλλος Ιστορικός και ακαδημαϊκός δίνει παραστατικές λεπτομέρειες:

 

«..ήταν ακόμα αβέβαιη, όταν εξήντα γυναίκες, βλέποντας πως στο τέλος θα σκοτώνονταν οι δικοί τους, μαζεύονται σ΄ ένα απότομο ψήλωμα στον γκρεμό, που στη μία πλευρά του ανοιγόταν ένα βάραθρο και στο βάθος του το ρέμα άφριζε ανάμεσα στους μυτερούς βράχους που γέμιζαν τις όχθες και τη κοίτη του. Εκεί αναλογίζονται τι έχουν να κάνουν, για να μη πέσουν στα χέρια των Τούρκων, που τους φαντάζονται κιόλας να τις κυνηγούν. Αυτή η απελπισμένη συζήτηση στάθηκε σύντομη, και η απόφαση που ακολούθησε ήταν ομόγνωμη. Οι περισσότερες απ΄ αυτές τις γυναίκες ήταν μητέρες, αρκετά νέες, και είχαν μαζί τα παιδιά τους, άλλες στο βυζί ή στην αγκαλιά, άλλες τα κρατούσαν από το χέρι. Η κάθε μια πήρε το δικό της, το φίλησε για τελευταία φορά και το έριξε ή το έσπρωξε γυρνώντας το κεφάλι στον διπλανό γκρεμό. Όταν δεν είχαν πια παιδιά να γκρεμίσουν, πιάστηκαν από τα χέρια και άρχισαν ένα χορό, γύρω – γύρω, όσο πιο κοντά γινόταν στην άκρη του γκρεμού και η πρώτη απ΄ αυτές, αφού χόρεψε μια βόλτα φτάνει στην άκρη, ρίχνεται και κυλιέται από βράχο σε βράχο ως κάτω στο φοβερό βάραθρο. Ωστόσο ο κύκλος, ή ο χορός συνεχίζει να γυρνάει, και σε κάθε βόλτα μια χορεύτρια αποκόβεται με τον ίδιο τρόπο, ως την εξηκοστή. Λένε πως από κάποιο θαύμα, μία απ΄ αυτές τις γυναίκες δεν σκοτώθηκε πέφτοντας».

 

Υπάρχουν ακόμα και άλλες μαρτυρίες της εποχής εκείνης. Αλλά αυτές είναι υπέρ-αρκετές.

 

Αλλά είπαμε. Η «ιστορικός» κ. Ρεπούση δεν νοιάζεται για την ιστορία. Άλλο έργο της έχει ανατεθεί…

 

Διαβάστε και το άρθρο:

«Ρεπούση: Η βέβηλη πράξη της νεοταξικής σατραπείας…»

ΕΔΩ:

http://resaltomag.blogspot.gr/2013/05/blog-post_5783.html

 

ΠΗΓΗ:

http://resaltomag.blogspot.gr/2013/05/blog-post_31.html

15 σκέψεις σχετικά με το “Μαρία Ρεπούση: εξάμβλωμα αυθάδειας

    1. Ένα σχόλιο, το είπε κάποιος που ζούσε την εποχή του Ζαλόγγου: «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους». Ισχύει ακόμα, μόνο που οι νενέκοι έγιναν πάρα πολλοί, «δημοκράτες» κατά τα λεγόμενά τους.

      Μου αρέσει!

  1. ΤΩΡΑ ΤΟ ΜΟΝΟΝ ΠΟΥ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΜΗ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ Η ΑΚΑΘΗΜΙΑ

    ΣΟΛΩΝ

    Από: http://www.olympia.gr [mailto:comment-reply@wordpress.com]
    Αποστολή: Friday, May 31, 2013 9:32 AM
    Προς: civi2000@otenet.gr
    Θέμα: [Νέο άρθρο] Μαρία Ρεπούση: εξάμβλωμα αυθάδειας

    olympiada posted: «Του Θύμιου Παπανικολάου Η «ιστορικός» Μαρία Ρεπούση θα καταγραφεί στην ιστορία σαν εξάμβλωμα αυθάδειας: ΟΧΙ τόσο διότι είναι διατεταγμένη «ιστορικός» (επιδοτούμενη μαζί με άλλους από «εστίες» του Σόρος) με στόχο να παραχαράξει και να «

    Μου αρέσει!

  2. Η Ρεπούση δίδασκε γαλλική φιλολογία στην Ιωνίδειον Σχολή. Γαλλική φιλολογία είχε σπουδάσει. Τώρα πως ευρέθη « ιστορικός» σύγχρονης ιστορίας, το εξηγούμε με την ανάγκη ξένων κύκλων να εύρουν άτομα πρόθυμα να εξυπηρετήσουν το σχέδιο τους, που αποσκοπεί στην πολτοποίηση της εθνικής συνειδήσεως των Ελλήνων.
    Ανεδείχθη σε διδάκτορα Ιστορίας από μια «φάμπρικα» παραγωγής διδακτορικών, που απονέμονται σε κύκλο κομμουνιστών, ώστε να ΄διαθέτουν το τυπικό προσόν για να καταλάβουν καθηγητική έδρα. Έτσι τα ελληνικά πανεπιστήμια έχουν κατακλυσθή από εκατοντάδες αφελληνισμένους οπαδούς της Νεας Τάξεως.

    Η Ρεπούση δεν είναι η μοναδική. Μια στρατιά ψευδοιστορικών έχει καλύψει την ανάγκη για ανθελληνική προπαγάνδα στην υπηρεσία των εχθρών μας.
    Αναφέρω ενδεικτικώς ονόματα Λιάκος και Γιαννουλόπουλος, συνεργάτες της Ρεπούση στο γνωστό κατάπτυστο σχολικό εγχειρίδιο.
    Χριστίνα Κουλούρη, Ιωάννα Λαλιώτου, Ἐφη Γαζή, Μαρία Ευθυμίου, Φωτεινή Τομαή και βεβαίως οι Εβραίες Οντέτ Βαρών, Ρένα Μόλχο, Λίνα Βεντούρα και Ρίκα Μπενβενίστε. Όλες αυτές έχουν καταλάβει μία πανεπιστημιακή θέση και κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος με την Ρεπούση.

    Μου αρέσει!

    1. ελα μωρε…που εγινε φιρμα και η κυρα κατινα,οποτε υπαρχει θεμα την πετανε στα σκυλια για αντιπερισπασμο…κιαυτη κανει την δουλεια της,σε λιγο να δεις που θα της ζητησουν να κανει και διαφημηση παραδοσιακης φετας απο το Ζαλογγο…

      Μου αρέσει!

  3. Οι σπουδές στη Σορβόνη, δεν είναι κακές! Βέβαια, το ίδρυμα έχει μια -πως να το θέσει κανείς αντιρατσιστικά;- φιλοσιωνιστική τάση. Αν είσαι και λίγο «προοδευτικός», πας μπροστά..
    Άσχετο, αλλά μεταξύ των σπουδαίων αποφοίτων της Σορβόνης, ήταν και ο κος issei sagawa, γνωστός Ιάπων κανίβαλλος…

    Μου αρέσει!

    1. τετοιο επιπεδο..παει χαμενο εδω στο ελλαντα…απο μανταμ σουσου και πανω…τσοκαροραρια…ας την βγαλουν στην τηλεοραση στον Πρετεντερη στο δελτιο των 8,να δεις κραξιμο…δεν τους βασταει εδω σε μας τα ημιμαθει πουλαει η κυρια και ο αλλος ο τατσο..

      Μου αρέσει!

  4. «Ύμνος εις την Ελευθερίαν»
    Διονύσιος Σολωμός

    68
    «Ολιγόστευαν οι σκύλοι,
    και Αλλά εφώναζαν, Αλλά
    και των Χριστιανών τα χείλη
    φωτιά εφώναζαν, φωτιά.
    69
    Λεονταρόψυχα εκτυπιούντο,
    πάντα εφώναζαν φωτιά,
    και οι μιαροί κατασκορπιούντο,
    πάντα σκούζοντας Αλλά.»

    Μέ τον νέο ‘αντιρατσιστικό» νόμο ή τον συγκεκαλυμένο «αντιρατσιστικό» της Ν.Δ.
    όχι μόνο δεν θα μας αλλάξουν τα βιβλία της ιστορίας αλλά και τον Εθνικό μας
    Υμνο που εμφανώς ΄κατά τον νέο νόμο θα εμφανίζει τα νεοφανή εγκλήματα της «εχθροπάθειας», «μισαλοδοξίας» και «αντιτουρκισμού» ώς φαίνεται από τους στοίχους 68 και 69!
    Η ελευθερία λοιπόν του λόγου θα απαγορεύεται, το Σύνταγμα αναστέλεται, η ελευθερία του τύπου καταργείται και τα ιστολόγια που έχουν «εχθροπάθεια» θα κλείσουν.

    Είμαστε χώρα υπό κατοχή και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι! Καί ο «αντιγερμανισμός»
    θα θεωρηθεί ρατσιστικό έγκλημα, οι αντιδράσεις του ξεπουλήματος της Ελλάδος
    στούς ξένους και αυτό. Μηνύσεις βροχή σε όποιον τολμήσει να κάνει «αντιτουρκικές»
    παρατηρήσεις, ως ρατσιστή!

    Οί ψευτοδημοκράτες και δικτατορίσκοι, αφού διέλυσαν την οικονομία και τον κοινωνικό ιστό της χώρας μας προχωρούν και στην κατάλυση της ελευθερίας του λόγου, του Συντάγματος και της Δημοκρατίας.

    Μου αρέσει!

  5. Η ρεπουση δεν εχει καμμία σχέση με την αυθάδεια, έχει με το θράσος.
    Επίσης με την επιστήμη της ιστορίας που θρασύτατα επικαλείται, έχει σχέση όση έχω εγώ με την πυρηνική φυσική και την πλαστική χειρουργική! Δηλαδή ΚΑΜΜΙΑ!

    Μου αρέσει!

  6. O «κεφτες» αρχηγος της, που ειναι και ο μεγαλο-δικηγορος του Κ.Ι.Σ.Ε
    Με τα 80..ακινητα..και τους 100 πραματευταδες…
    Που παριστανει και την ..κυβερνηση…..
    ? Μηπως τυχαινει να γνωριζει Ελληνικη ιστορια ?
    Ετσι μπας και τραβηξει το αυτι, σαυτο το σουργελο ??
    Φανταστητε τι..προσωπικοτητες εχει η παρουσα..»ΒΟΛΗ»
    Αυτο το «ξοανο» ντροπιαζει και σωστους αριστερους..

    Μου αρέσει!

Leave a Reply

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s