Μαρία Κάλλας, η βασίλισσας της Σκάλας: Η Google τιμά την Ελληνίδα prima donna.

από MassMedia-gr.blogspot.com

Η Google μας υπενθυμίζει, με το τιμητικό σκαρίφημα (doodle) στην κεντρικής ιστοσελίδας της, ότι αν ζούσε σήμερα (2/12/2013) η Μαρία Κάλλας θα γιόρταζε τα 90α γενέθλιά της.

Google-screen-shot-2013-12-02.png

Η Μαρία Άννα Σοφία Καικιλία Καλογεροπούλου, παγκοσμίως γνωστή ως Μαρία Κάλλας, γεννήθηκε στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης στις 2 Δεκεμβρίου του 1923 και απεβίωσε στις 16 Σεπτεμβρίου 1977 στο Παρίσι από καρδιακή ανακοπή.

Υπήρξε από τις πιο σπουδαίες υψίφωνες του 20ου αιώνα. Αν και τυπικά κατατάσσεται στις δραματικές κολορατούρα, «θα μπορούσε να τραγουδήσει τα πάντα» σύμφωνα με την άποψη του μαέστρου Τούλιο Σεραφίν. Μέχρι και σήμερα…

είναι η πιο γνωστή τραγουδίστρια όπερας στον κόσμο. Στο περιοδικό TIME την είχαν αποκαλέσει: «αδιαμφισβήτητη βασίλισσα της παγκόσμιας όπερας» και «μία γυναίκα για την οποία θα μπορούσε να είχε εφευρεθεί ο όρος pima donna».

Maria+Callas.jpg

Για μια τόσο μεγάλη καλλιτέχνιδα τα λόγια είναι περιττά. Η παρακαταθήκη που άφησε στο μουσικό είδος που υπηρέτησε είναι εύγλωττη. Η φωνή, η αλήθεια, η εκφραστική ειλικρίνεια της Ελληνίδας ντίβας τής όπερας μάγεψε και θα συνεχίσει να μαγεύει τους θαυμαστές της σε ολόκληρο τον κόσμο…

Maria+Callas+1957+Athens.jpg

Η Μαρία Κάλλας κατάφερε να νικήσει το θάνατο μέσω της υψηλής μουσικής τέχνης στην οποία διακρίθηκε μετά από μακροχρόνια και εντατική προσωπική άσκηση. Το γεγονός ότι ήταν Ελληνίδα κάνει εμάς τους Έλληνες να αισθανόμαστε περηφάνια.

Όμως εκτός από περηφάνια θα έπρεπε να αισθανόμαστε και… ντροπή, για την κατάσταση στην οποία αφήσαμε να περιέλθει το νεοκλασικό κτήριο επί της οδού Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά, στον τέταρτο όροφο του οποίου έμεινε για οχτώ χρόνια (από το 1937 έως το 1945) η μεγάλη λυρική τραγουδίστρια.

Δεν χρειάζεται να γραφτούν πολλά. Η σύγκριση των φωτογραφιών που ακολουθούν θα επιβάλει το αίσθημα της τροπής.

Δείτε καταρχάς σε τη κατάσταση βρίσκεται το η βίλα Μενεγκίνι – Κάλλας, που βρίσκεται στη Sirmione της Ιταλίας, στην οποία έζησε η Κάλλας μαζί με τον Μενεγκίνι από το 1950 μέχρι το 1959.

Maria+Calla+Home+-+Sirmione.png

Sirmione_Villa_Maria_Callas_001.JPG

Και κατόπιν συγκρίνετε με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται το νεοκλασικό των Αθηνών, στο οποίο αναφερθήκαμε προηγουμένως.

%CE%A3%CF%80%CE%AF%CF%84%CE%B9+%CE%9A%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CF%82.jpg

Callas+Home+Athens.jpg

Καμία δικαιολογία γραφειοκρατικού τύπου δεν είναι ικανή να δικαιολογήσει την κρατική ολιγωρία που είναι απολύτως ντροπιαστική για την Ελλάδα. Ολόκληρο το κτήριο, της οδού Πατησίων 61 και Σκαραμαγκά, έπρεπε εδώ και χρόνια να είχε ανακαινιστεί και αξιοποιηθεί.

Maria+Callas+Homes.png

14 σκέψεις σχετικά με το “Μαρία Κάλλας, η βασίλισσας της Σκάλας: Η Google τιμά την Ελληνίδα prima donna.

  1. » ..Το γεγονός ότι ήταν Ελληνίδα κάνει εμάς τους Έλληνες να αισθανόμαστε περηφάνια…»

    Καλά, αυτή η επαγγελματική …αίσθηση περηφάνειας τών διαχρονικώς ζητουλιάρηδων «ελλήνων», είναι ΚΑΙ η αιτία πού η εν λόγω συχωρεμένη ντίβα,……….

    Αλήθεις, ρέ …Περήφανε αρθρογράφε , έχεις ιδέα πώς αντιμετώπιζε η συχωρεμένη τήν ελληνική της καταγωγή ?
    Γιά πές μας νά μάθουμε…….

    Μου αρέσει!

    1. Τo 1966 αποφασίζει να πολιτογραφηθεί Ελληνίδα, αλλάζοντας την αμερικάνικη ιθαγένεια με την ελληνική. Επέλεξε να μην διατηρήσει και την αμερικάνικη ιθαγένεια, παρόλο που θα μπορούσε [σύμφωνα με τους ελληνικούς και τους αμερικάνικους (των ΗΠΑ) νόμους]. Αυτό προφανώς για εσένα δεν έγινε από αγάπη για την Ελλάδα, αλλά ήταν απλά μια γραφειοκρατική πράξη (άσχετα αν δεν ήταν απαραίτητη) ενόψει του γάμου της (που δεν έγινε ποτέ) με τον Ωνάση. Βλέπεις, ακόμα και ο μεγαλύτερος (και πιο καταστροφικός) έρωτας της ζωής της ήταν Έλληνας (τυχαίο και αυτό προφανώς για εσένα). Ακόμα και η επιθυμία της να ταφεί ή να καεί* και η σωρός ή στάχτη της να επιστρέψει στην Ελλάδα, τι δείχνουν; Δεν ξέρεις ότι οι άνθρωποι επιθυμούν να ταφούν εκεί που θεωρούν ότι ανήκουν;

      Η Κάλλας είχε πολλούς λόγους να νιώθει πικρία για την Ελλάδα (ως κράτος και ως σύστημα), αλλά όχι για τους συμπατριώτες της. Δεν ξέχασε ποτέ αυτούς που την βοήθησαν και ανταπέδωσε την αγάπη τους. Και για να μην λέμε πολλά, κάτσε κάπου αναπαυτικά και δες το παρακάτω ντοκιμαντέρ (βλ. links στο τέλος του σχολίου μου) και άσε τις νεοελληνικές κατινιές. Το ντοκιμαντέρ που σε παραπέμπω έχει εύγλωττο τίτλο: «Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΛΑΣ».

      (Απόψεις σαν και τις δικές σου τις κατανοώ μόνο από μεσίτες που έχουν βάλει στο μάτι το νεοκλασικό της Πατησίων και θέλουν να φτιάξουν κλίμα…)

      Πριν το δεις ολόκληρο το βίντεο, σου εφιστώ την προσοχή σε δύο σημεία: Το πρώτο δείχνει την ποιότητα του ανθρώπου και το δεύτερο αν αγαπούσε ή όχι την Ελλάδα και τους Έλληνες. Ελπίζω να έχεις το μυαλό που απαιτείται για να καταλάβεις πόσο λάθος είσαι, ελπίζω…

      1ο σημείο – άκουσε από το 0:40:41 μέχρι ΚΑΙ το 0:42:25 — https://www.youtube.com/watch?v=MPJsoeVQ29Q#t=40m41s

      2ο σημείο – άκουσε από το 1:08:10 μέχρι ΚΑΙ το 1:10:02 — https://www.youtube.com/watch?v=MPJsoeVQ29Q#t=68m10s

      Τώρα κάτσε και δες το ολόκληρο το βίντεο.

      ——
      *Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η Κάλλας ήθελε να την αποτεφρώσουν. Προσωπικά έχω ακούσει σε ντοκιμαντέρ, από φιλικό ή συγγενικό της πρόσωπο, πως δεν είναι αλήθεια η άποψη για αυτή της την επιθυμία.

      Μου αρέσει!

  2. Ανάμεσα στις κορυφαίες – αν όχι η κορυφαία – ερμηνεύτριες, σπάνιο ταλέντο, «οριακές» δυνατότητες, χρήμα, δόξα …κι όμως :

    Αριστοτέλης : Γιατί είσαι μελαγχολική σήμερα;

    Μαρία : Ακούγοντας το καναρίνι να κελαηδά, κατάλαβα πως δεν πρόκειται να τραγουδήσω ποτέ τόσο όμορφα όσο αυτό !

    (Αν θυμάμαι καλά)

    Μου αρέσει!

    1. Όταν γράφεις με ψιλές και με δασείες* τότε ναι μπορεί να απαιτείς το λόγιο τύπο «της υψίφωνης», που στην αιτιατική πληθυντικού είναι «τας υψιφώνους». Αλλά εμένα να μου επιτρέψεις όταν, καταρχάς και καταρχήν, δεν χρησιμοποιώ το άρθρο «τας» να μην θέλω, κατόπιν, να χρησιμοποιήσω και τον λόγιο τύπο «υψιφώνους». Παρόλα αυτά, προσπάθησε να δεις το δάσος και μην μένεις στο δέντρο.

      ——–
      Δεν σε ψέγω για το πολυτονικό, δικαίωμά σου είναι.

      Μου αρέσει!

      1. Οἱ τόνοι δὲν ἔχουν καμμία ἀπολύτως σχέση μὲ τὴν κλίση τοῦ ὀνόματος (ἢ ἐπιθέτου) «ἡ ὑψίφωνος». Ὅπως «ἡ ὁδός» στὸν πληθυντικὸ εἶναι «οἱ ὁδοί, τὶς ὁδούς», ὅπως «ἡ ἰατρός» κλίνεται «οἱ ἰατροί, τὶς ἰατρούς» καὶ ὄχι «τὶς ὁδὲς» ἢ «τὶς ἰατρές», ἔτσι καὶ ἡ ὑψίφωνος κλίνεται «οἱ ὑφίφωνοι, τὶς ὑψιφώνους». Αὐτὸ ἰσχύει παντοῦ: καὶ στὰ μονοτονικὰ καὶ στὰ πολυτονικά, καὶ μὲ τὸ ἄρθρο «τὰς» καὶ μὲ τὸ ἂρθρο «τὶς».

        Γιὰ τὰ περὶ λογίου τύπου «τῆς ὑψίφωνης», ἁπλῶς – λυπᾶμαι – ἀλλὰ αὐτὸς μόνον λόγιος τύπος δὲν εἶναι.

        Προφανῶς τὰ ἔχεις μπερδέψει, καὶ πῶς νὰ μὴν τὰ μπερδέψεις ἄλλωστε μὲ τὴν παιδεία ποὺ μᾶς δίνουν.

        Μου αρέσει!

      2. keymangreek,

        Το ξέρω ότι οι τόνοι δεν έχουν σχέση με τις κλήσεις, έχουν σχέση όμως με τη λόγια απεικόνιση της ελληνικής γραφής (… δεν θέλω τώρα να ανοίξουμε αυτό το ζήτημα). Ανέφερα το πολυτονικό με διάθεση περιπαικτική.

        Για να μην το παιδεύουμε άδικα, η ελληνική γλώσσα έχει διάφορους ή διαφόρους τρόπους για τη γράφουμε και να την ομιλούμε. Οι φιλολογικές εμμονές, προσωπικά, δεν με αφορούν. Αφού ούτε οι φιλόλογοι μπορούν να συμφωνήσουν μεταξύ τους πάνω σε ζητήματα γραμματικής.

        Τέλος πάντων, μόλις είδα ότι υπάρχει ένα βοήθημα on line, σχετικά με την κλήση λέξεων της Ελληνικής και μας δικαιώνει και τους δύο. Κάνε κλικ έδω –και δώσε στο πεδίο: «λέξη», τη λέξη, λ.χ., «υψίφωνη». Στη συνέχεια κάνε κλικ στο πλαίσιο: «κλίση», για να δεις ότι ούτε εσύ αλλά ούτε κι εγώ έχουμε λάθος.

        Μου αρέσει!

      3. Τὸ κακὸ στὴν πατρίδα μας εἶναι ὅτι ὁ καθεὶς κατὰ παράδοσιν σπεύδει νὰ περιπαίξει ὅ,τι δὲν εἶναι τοῦ συρμοῦ ἢ ὅ,τι ἁπλῶς δὲν γνωρίζει ἢ δὲν καταλαβαίνει. Αὐτὰ ὡς πρὸς τὸ ὅτι ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ αἰσθάνεσθε ὅτι μπορεῖτε νὰ περιπαίζετε ὅποιον γράφει πολυτονικά.

        Τώρα ὡς πρὸς τὴν οὐσία: Ἡ λέξη στὴν ὁποίαν παραπέμπετε στὸ lexigram εἶναι τὸ ΕΠΙΘΕΤΟ «ὁ/ἡ ὑψίφωνος». Ἀλλὰ στὴν ἐπίμαχη φράση τοῦ παρόντος ἄρθρου ἡ λέξη «ὑψίφωνος» χρησιμοποιεῖται ὡς οὐσιαστικό – ἡ σπουδαία ὑψίφωνος – καὶ ἄρα, κλίνεται ὅπως π.χ., «ὁ φιλόσοφος» ἢ «ἡ φιλόσοφος», δηλ. «τοὺς σπουδαίους φιλοσόφους», «τὶς σπουδαῖες φιλοσόφους» καὶ ὂχι – πρὸς Θεοῦ – «τὶς σπουδαῖες φιλόσοφες».

        Εὐχαριστῶ.

        Μου αρέσει!

      4. Όπως το έγραψα ήδη, προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα με το πολυτονικό. Συνεπώς δεν περιέπαιξα το πολυτονικό, αλλά την άποψη που εκφράστηκε σε πολυτονικό. Διότι η άποψη δεν ήταν απολύτως σωστή, όπως νόμιζε ο εκφραστής της. Κι ενώ αυτό αποδείχτηκε περίτρανα, επανέρχεστε με σοφιστεία* να τεκμηριώσετε ως απολύτως σωστή την εμμονή σας. Να μου επιτρέψετε, να μην αποδέχομαι την άποψή σας στο συγκεκριμένο θέμα ως απόλυτα ορθή — είτε ως ουσιαστικό είτε ως επίθετο, η λέξη «υψίφωνη» ή «υψίφωνος» έχει ΔΥΟ σωστούς τύπους και ο καθένας επιλέγει όποιον θέλει.

        ————
        *Το παράδειγμα που χρησιμοποιείται είναι λάθος. Κανονικά θα έπρεπε να γίνει χρήση ενός άλλου παραδείγματος που να περιγράφει πιο σωστά το πρόβλημα: π.χ. θα μπορούσατε να αναφέρθητε στο ουσιαστικό (δεν έχει καν επίθετο): «η γλώσσα», που μπορεί στη γενική ενικού να γραφτεί στη δημοτική ως «της γλώσσας» ή με το λόγιο τύπο «της γλώσσης». Για εμένα και τα δύο είναι σωστά. Δεν έχω πρόβλημα όποιον τύπο και αν συναντήσω σε ένα γραπτό. Διότι το θεωρώ απόφαση για το ύφους που θέλει να έχει ένας συγγραφέας και όχι γραμματικό σφάλμα

        Μου αρέσει!

      5. (Συγγνώμη, επαναλαμβάνω το σχόλιο γιατί δεν ξέρω αν παραδόθηκε ολόκληρο.)

        Όπως το έγραψα ήδη, προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα με το πολυτονικό. Συνεπώς δεν περιέπαιξα το πολυτονικό, αλλά την άποψη που εκφράστηκε σε πολυτονικό. Διότι η άποψη δεν ήταν απολύτως σωστή, όπως νόμιζε ο εκφραστής της. Κι ενώ αυτό αποδείχτηκε περίτρανα, επανέρχεστε με σοφιστεία* να τεκμηριώσετε ως απολύτως σωστή την εμμονή σας. Να μου επιτρέψετε, να μην αποδέχομαι την άποψή σας στο συγκεκριμένο θέμα ως απόλυτα ορθή — είτε ως ουσιαστικό είτε ως επίθετο, η λέξη «υψίφωνη» ή «υψίφωνος» έχει ΔΥΟ σωστούς τύπους και ο καθένας επιλέγει όποιον θέλει.

        ————
        *Το παράδειγμα που χρησιμοποιείται είναι λάθος. Κανονικά θα έπρεπε να γίνει χρήση ενός άλλου παραδείγματος που να περιγράφει πιο σωστά το πρόβλημα: π.χ. θα μπορούσατε να αναφέρθητε στο ουσιαστικό (δεν έχει καν επίθετο): «η γλώσσα», που μπορεί στη γενική ενικού να γραφτεί στη δημοτική ως «της γλώσσας» ή με το λόγιο τύπο «της γλώσσης». Για εμένα και τα δύο είναι σωστά. Δεν έχω πρόβλημα όποιον τύπο και αν συναντήσω σε ένα γραπτό. Διότι το θεωρώ απόφαση για το ύφους που θέλει να έχει ένας συγγραφέας και όχι γραμματικό σφάλμα

        Μου αρέσει!

      6. Ἀγαπητέ,

        δὲν εἶναι κακὸ νὰ κάνει κανεὶς λάθος. Εἶναι ὅμως τοὐλάχιστον ἀντιπαραγωγικὸ νὰ ἀρνεῖται νὰ μάθει.

        Ἄλλο «ἡ γλῶσσα, τῆς γλώσσας/τῆς γλώσσης» καὶ ἄλλο «ἡ σπουδαία ὑψίφωνος, τὶς σπουδαῖες ὑψιφώνους» καὶ ὄχι «τὶς σπουδαῖες ὑψίφωνες» ποὺ εἶναι ἁπλῶς βαρβαρισμός, ὅπως θὰ σᾶς πεῖ κάθε λάτρις (ἢ λάτρης) τῆς ὄπερας μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ ταπεινότης (ἢ ἡ ταπεινότητά) μου. Θὰ τρίζουν τὰ κόκκαλα τῶν μεγάλων Ἑλλήνων μουσικῶν…

        Σοφιστεία εἶναι τὸ νὰ ἐπικαλεῖσθε τὰ ἀχλάδια γιὰ νὰ ὑποστηρίξετε μιὰ λανθασμένη πρακτικὴ στὰ πορτοκάλια.

        Ἐπὶ τῆς γραμματικῆς: Οἱ αἰτιατικὲς πληθυντικοῦ «τὶς σπουδαῖες φιλοσόφους» καὶ «τὶς σπουδαῖες ὑψιφώνους» εἶναι ἀπολύτως (ἢ ἀπόλυτα) ἀνάλογες: εἶναι ἀμφότερα ἀρχαῖα δικατάληκτα ἐπίθετα εἰς -ος τὰ ὁποῖα χρησιμοποιοῦνται καὶ ὡς οὐσιαστικά μὲ ἐντελῶς ἀνάλογη ἐξέλιξη στὶς καταλήξεις τους. Λυποῦμαι ἂν δὲν μπορεῖτε νὰ τὸ καταλάβετε.

        Τὰ περὶ ἐμμονῶν δὲν ἔχουν καμμία σχέση μὲ τὸ θέμα μας.

        Εὐχαριστῶ καὶ πάλι.

        Μου αρέσει!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.