Προς αμεσοδημοκρατικά και λοιπά δημοκρατικά κινήματα.

obrelesΠολλά ανήσυχα και δημοκρατικά πνεύματα, τα οποία επιθυμούν να εγκαθιδρυθεί στη χώρα μας ένα μοντέλο άμεσης δημοκρατίας, όπου όλοι θα συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων και θα εκλέγονται στα δημόσια αξιώματα ακόμα και με κλήρωση, δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί δεν συγκινείται ο λαός με αυτές τις, ομολογουμένως ορθές, απόψεις τους.

Όλοι αυτοί οι συμπολίτες μας, ξεκινούν με την αγαθή πρόθεση να συμμετέχει όλος  ο λαός στη λήψη των αποφάσεων. Απογοητεύονται όμως, όταν βλέπουν πως οι πολίτες (ακόμα και πολλοί κοντινοί τους) αδιαφορούν, ενώ πρόκειται εμφανώς για το δικό τους καλό. Κάνουν δυστυχώς ένα σοβαρό λάθος και ως εκ τούτου προβαίνουν σε λάθος εκτιμήσεις και σχεδιαμό. Μπορεί οι ίδιοι να έχουν το πάθος και τη ζωντάνια για συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων (και γιατί όχι και για την κατάληψη κάποιας αιρετής δημόσιας θέσης), αλλά παραβλέπουν ένα σημαντικό παράγοντα. Δεν είναι όλοι το ίδιο.

Παραβλέπουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δεν ενδιαφέρεται για τέτοιου είδους δραστηριότητες. Μπορεί, σχεδόν όλοι οι γύρω μας, να συζητούν έντονα τα πολιτικά θέματα και να αγανακτούν, εξ αιτίας και της κρίσης, αλλά ωστόσο δεν φτάνουν μέχρι του σημείου να θέλουν και να καταλάβουν οι ίδιοι την εξουσία. Δεν φταίνε οι πολίτες γι’ αυτό. Έτσι είναι η φύση του ανθρώπου. Δεν είναι όλοι πλασμένοι για όλα, ούτε όλοι είναι πλασμένοι να γίνουν εξουσιαστές. Αν ήταν έτσι, θα υπήρχε συνεχώς μόνο άμεση δημοκρατία, μεταξύ έντονα ενδιαφερόμενων πολιτών. Πολλές φορές οι λαοί, με την κατάλληλη διεργασία, ξεσηκώνονται, επαναστατούν και ανατρέπουν καθεστώτα, όμως στη συνέχεια επανέρχονται και πάλι στην καθημερινότητα και αφήνουν το νέο καθεστώς να ασκήσει εκείνο την εξουσία. Ακόμα και σε χώρες που προβλέπονται δημοψηφίσματα με λαϊκή πρωτοβουλία, οι αντίστοιχοι λαοί σπάνια ασκούν αυτό το δικαίωμά τους. Ας αναρωτηθούμε γιατί; 

Επειδή αυτή την περίοδο, πολλές κινήσεις πολιτών αναζητούν τρόπους επαφής και πολιτικής δράσης για ανατροπή του ολιγαρχικού καθεστώτος και επειδή προσπαθούν να προκαλέσουν κοινωνική ζύμωση πάνω σε ουτοπικές αντιλήψεις, καλό είναι να έχουν υπόψη τους την πιο πάνω πραγματικότητα και να αναζητήσουν και άλλα προτάγματα για ζύμωση. Θα αποφύγουν σπατάλη δυνάμεων και χάσιμο χρόνου.

Πέτρος Χασάπης

 

 

15 σκέψεις σχετικά με το “Προς αμεσοδημοκρατικά και λοιπά δημοκρατικά κινήματα.

  1. Πέτρο

    είναι δύο τα ζητήματα:

    1. μέχρι που μας επιτρέπει η παρούσα νηπιακή πολιτική κατάσταση της κοινωνίας μας, να φανταστούμε ότι μπορούμε να πάμε και
    2. η επιθυμία συμμετοχής των πολιτών στην εξουσία την οποία αναφέρεις

    Για το πρώτο…

    Με την παρούσα αξιακή και πολιτική κατάστασή μας ως κοινωνία μόνο κάποια μικρά και προσεκτικά βήματα θα μπορούσαμε να κάνουμε, προς την κατεύθυνση της δημοκρατίας. Και είναι δουλειά όλων μας, το ποια θα είναι τα βήματα αυτά, μέσα ίσως από μια διαδικασία όπως ένα δημοψήφισμα. Αλλά σίγουρα με το παρόν χάλι μας πέρα από την αντιπροσώπευση δεν μπορούμε να πάμε πολύ, δική μου εκτίμηση.

    Πάντως να θυμόμαστε πως στους αθηναίους της αρχαιότητας, που είναι και η μόνη περίπτωση για την οποία έχουμε ιστορικές πληροφορίες της μετάβασης στην δημοκρατία, τους πήρε καμμιά 200-ρια χρόνια, από το Σολωνικό πολίτευμα (παρόμοιο με το δικό μας και σε κάποια πιο προχωρημένο) στη δημοκρατία.

    Εμείς θα πρέπει να διασφαλίσουμε πως θα πάρουμε το μονοπάτι προς μια καλή ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΣΗ.

    [Για να έχουμε αντιπροσώπευση απαιτούνται τα εξής τρία

    1. Επιλογή των αντιπροσώπων (πχ. εκλογές, το έχουμε αυτό τώρα…)
    2. Διατύπωση των εντολών προς τους αντιπροσώπους (στην περίπτωσή μας ΔΕΝ…)
    3. Ελεγχος των αντιπροσώπων αν ακολούθησαν τις εντολές (επίσης ΔΕΝ…)]

    Για το δεύτερο…

    Και στους αθηναίους, από τις 40.000 πολίτες, στις 12 τακτικές συνελεύσεις του έτους έπαιρναν μέρος συνήθως 3-4 χιλιάδες πολίτες κάθε φορά.

    Να μην μπερδεύουμε λοιπόν: είναι άλλο η επιθυμία συμμετοχής στην εξουσία και ΑΛΛΟ η επιθυμία να έχουμε δημοκρατία ως πολίτευμα.

    Θραξ Αναρμόδιος

    Μου αρέσει!

    1. Η δημοκρατία πάντως θα πρέπει να παραμείνει ο στόχος και το ιδανικό μας. Και να μην πάψουμε στιγμή να μιλάμε γι’ αυτήν. Ωστε να παρέχουμε και το μέτρο σύγκρισης με το τωρινό πολίτευμα.

      Για την αντιπροσώπευση που μίλησα πιο πάνω θέλω να πω πως, μετά από δημόσια συζήτηση-διαβούλευση θα μπορουσε να προκύψει πως
      -η επιλογή των αντιπροσώπων θα γίνεται από ενιαίο ψηφοδέλτιο όπου θα μπορεί να γραφτεί ο καθένας
      -η θητείες στα αξιώματα θα είναι κοντές
      -τα αξιώματα θα είναι συλλογικά-συνοδικά
      -θα έχουμε κληρωτές ελεγκτικές επιτροπές σε διάφορα κομβικά σημεία
      -το φορολογικό και το εκλογικό νομοσχέδιο θα τίθεται στην λαϊκή κρίση
      -όχι διορισμένη ηγεσία της δικαιοσύνης
      -χωριστή εκλογή για βουλή και χωριστή για κυβέρνηση
      -δυο συνελεύσεις πολιτών τον χρόνο στις πλατείες των πόλεων με τους βουλευτές κλπ να δινουν λογαριασμό και λόγο
      -κλπ κλπ

      Ολα αυτά τα παραπάνω δεν μας εμποδίζει ούτε το σημερινό μας χαμηλό επίπεδο να τα κάνουμε ούτε η απροθυμία συμμετοχής στην εξουσία, που είναι ένα ενδεχόμενο.

      Με λίγα λόγια μπορούμε να αλλάξουμε τα φώτα στον κοινοβουλευτισμό χωρίς να κάνουμε καμμία ντε και καλά επανάσταση, μια που δεν έχουμε και τις δυνάμεις.

      Αν και, εγώ που τα λέω αυτά, λέω ταυτόχρονα πως θα δοκιμάσουμε πολλές καλές εκπλήξεις από τον συλλογικό χαρακτήρα των ελλήνων, μόλις κάνουμε τα πρώτα μας βήματα.

      Θραξ Αναρμόδιος

      Μου αρέσει!

  2. Διακινδυνευω πλεον να προβλεψω πως γραφει παπαριες ακομη κι αν δεν διαβασα το αρθροδοκιμιο.
    Εαν παρ’ελπιδα κανω λαθος,ενημερωστε αρμοδιως.

    Ανεπιθυμητοι οι καθε λογης χασαπηδες,βεβαιως,βεβαιως(της Λογικης,της Αληθειας,της Αρετης,του Ηθους).

    Μου αρέσει!

    1. επαναλαμβανει ενα κεντρικο θεμα του Ρουσω.
      αν δεν σου αρεσουν οι ιλουμινιστι η ο Ρουσω ,οπως εμενα,θα εχεις προφανως δικιο να διαφωνεις..

      Μου αρέσει!

  3. Η Δημοκρατία διδάσκεται . Επί 30 έτη τα κρατικά και τα δήθεν ιδιωτικά ( πιο κρατικά και από τα κρατικά ) κανάλια έχουν επιδοθεί σε εντατικό φροντιστηριακό μάθημα ιδιώτευσης και αποχής από τα κοινά . Μια νέα κυβέρνηση που θα ενδιαφέρεται για την συμμετοχή του πολίτη πρέπει άμεσα να εξασφαλίσει α) την όσο το δυνατόν πιο αντικειμενική ενημέρωση του πόλιτη και β) να ανακαλύψει πρακτικούς τρόπους συμμετοχής του . Υπάρχουν τεράστιες δυνατότητες ιδίως με την χρήση του ιντερνετ . Η εμπειρία της συμμετοχής , έχοντας απτά αποτελέσματα , θα μετατρέπει ολοένα και περισσότερους ανθρώπους σε ενεργούς πολίτες .

    Μου αρέσει!

  4. Θα αποφύγουν σπατάλη δυνάμεων και χάσιμο χρόνου,είπες.
    Και να αφήσουμε να αποφασίζουν ξένες δυνάμεις εχθρικές για την Ελλάδα κι εμάς,τη διεκπεραίωση νέων φόρων,που βαπτίστηκαν νέα μέτρα,κομμένα δώρα,μειωμένες συντάξεις,χαράτσι.
    Στις βιλάρες τους είναι τα λεφτά και οι μίζες,όχι στα σπίτια των Ελλήνων

    Μου αρέσει!

  5. Δεν είναι θέμα «εξουσίας» της κοινωνίας, είναι ζήτημα πραγματικής συμμετοχής στη λήψη των αποφάσεων που αφορούν την ίδια.
    Επομένως το πρόβλημα αφορά στην φύση του πολιτικού συστήματος και όχι στην αρχομανία μιας ολόκληρης κοινωνίας.
    Είναι λανθασμένα προσανατολισμένη η στόχευση του αρθρογράφου.
    Να μην ενεργούν οι πολιτικάντες ως κράτος και να μην οικειοποιούνται το πολιτικό σύστημα, να λαμβάνουν εντολή να εξυπηρετούν το δημόσιο σκοπό και όχι τα συμφέροντα αυτών και των ομάδων τους.

    ‘Αρα ορθά η κοινωνία ψάχνει να βρει τρόπους να οδηγήσει σε κατάρρευση αυτό το σάπιο πολιτικό καθεστώς, προκειμένου να δύναται η ίδια να ερμηνεύει τη βούλησή της αυθεντικά και ο πολιτικός να εκτελεί ακριβώς αυτό που ζητάει η κοινωνία και όχι να κάνει ό, τι του γουστάρει.
    Και αν δεν πολιτεύεται κατά το δημόσιο σκοπό, να υπέχει αστικές και ποινικές ευθύνες και όχι να «αυτοδικάζεται» μέσα στη βο(υ)λή.

    Αυτό είναι το βήμα για να πάμε σε μια αντιπροσωπευτική κατάσταση, γιατί η δημοκρατία έχει πολύ δρόμο ακόμα και αφορά στο μέλλον.
    Και πάντως δεν πρέπει να εκληφθεί με όρους ρουσωικής αμεσοδημοκρατίας και λοιπών απομειναριών της εσπερία, αλλά με τους όρους της πολιτισμικής και πολιτικής ανάπτυξης του ελληνισμού, που δεν βίωσε ποτέ φεουδαρχίες ώστε να θέλει …να απαλλαγεί από αυτές.
    Είναι εντελώς διαφορετικό το διακύβευμα

    Μου αρέσει!

  6. Οι Ελβετοί και οι Ισλανδοί δεν έχουν καμμία προηγούμενη εμπειρεία και παιδεία
    στην άμεση δημοκρατία και όμως λειτουργούν μ’ αυτό τον τρόπο. Γνωρίζουν τι
    σημαίνει δημοψήφισμα, θεσμοθετημένοι Νόμοι και Σύνταγμα.Και επειδή συζητάμε για άμεση Δημοκρατία, θα πρέπει να γνωρίζετε ότι αυτό που προετοίμασε την άμεση Δημοκρατία, ήταν ο θεσμός του Αισυμνήτη. Η Αισυμνητεία ήταν ένας θεσμός δημοκρατικός στην αρχαία Ελλάδα προς όφελος και συμφέρον της πόλης και των πολιτών, ήταν μία αιρετή τυραννία. Όταν οι συνθήκες ήταν δύσκολες και η πόλη κινδύνευε από εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς ή βρισκόταν σε οικονομική και πολιτική αστάθεια και κοινωνικές συγκρούσεις, τότε ο Δήμος εξέλεγε τον άριστο άνδρα
    σε όλη την επικράτεια που σημαίνει ότι ο Αισυμνήτης έπρεπε να ήταν έντιμος και ανεπίληπτος, να έχει πολλαπλές ικανότητες και το κυριώτερο απόλυτη κοινωνική αποδοχή. Ο Σόλων ήταν ένας τέτοιος Αισυμνήτης που κλήθηκε το 594 π.Χ από την
    εκκλησία του Δήμου των Αθηναίων να αναλάβει την εξουσία, καθιστώντας τον απόλυτο άρχοντα, έως ότου οδηγήσει την πόλη στην ομαλότητα και την ευημερία που μπορούν
    να φέρουν την άμεση Δημοκρατία. Του ανέθεσαν, λοιπόν, πολιτικές, νομοθετικές και δικαστικές εξουσίες, αλλά υπό τον έλεγχο των πολιτών και της Εκκλησίας του Δήμου
    και επομένως οι Αισυμνήτες λογοδοτούσαν στο λαό και δεν ήταν ανεξέλεγκτοι, όπως συμβαίνει σήμερα με τους αιρετούς πολιτικούς μας δικτάτορες. Ο Σόλων με το θεσμό της »Σεισάχθειας» αποτίναξε τα βάρη από τα χρέη των Αθηναίων πολιτών προς τους τοκογλύφους και επανέφερε την τάξη στην κοινωνία και την πολιτική ζωή του τόπου του.
    Όταν η πόλη επανερχόταν στην ομαλότητα και την ευημερία, ο Αισυμνήτης παρέδιδε την διακυβέρνηση σε εκλεγμένους πολίτες-πολιτικούς από την Εκκλησία του Δήμου.
    Αναφοιρές βρίσκουμε στον Όμηρο (Οδύσσεια, Θ,256-259,), στον Αριστοτέλη (Πολιτικά, 1285,α), στον Διονύσιο Αλικαρνασέα (Ρωμαικές Αρχαιότητες, Ε΄,73,3,74) κ.ά.
    Εκείνο που βοήθησε πολύ τον θεσμό της άμεσης Δημοκρατίας ήταν το Τραγικό Θέατρο,
    διότι έδινε εκλαικευμένη επιστημονική γνώση στο λαό και ανέβαζε το πνευηματικό και ψυχικό του επίπεδο, ώστε να μπορεί να λαμβάνει υπεύθυνα αποφάσεις για την πολιτική ζωή του.Αυτός ήταν και ο λόγος της θεσμοθέτησης των »θεωρικών». Οι πλουσιότεροι
    χρηματοδοτούσαν την ομαλότητα του πολιτεύματος ώστε να προστατεύεται η ομόνοια και η ευημερία της πόλης και των πολιτών.

    Μου αρέσει!

  7. κ. Χασαπη ΑΠΟΡΩ, πραγματικα, που μιλατε για την κοινωνια και τους πολιτες- ανθρωπους σαν να ειναι πανομοιοτυποι σε καθε εποχη, και κοινωνια! ! ! !Επειτα ξεχασατε, η «ξεχασατε», οτι η συμμετοχη των πολιτων στα κοινα προυποθετει οτι δεν θα αφιερωνεις τις 10-15 ( μαζι με την διαδρομη) του 24ωρου σου στην δουλεια, με αποτελεσμα ο εναπομειναν χρονος να μην αρκει ουτε για τις βασικες αναγκες( φαγητο,καθαριοτητα, κ.α). Φυσικα σημερα διαθετουμε υπερπολλαπλασιους δουλους απ’ο,τι οι αρχαιοι Αθηναιοι. Υπολογιστες, τηλεφωνα, αεροπλανα, χιλιαδων ειδων μηχανηματα, ωστε να εξοικονομουμε χρονο, και ενεργεια σωματικη-νοητικη, ψυχικη, που θα μπορουσαμε να την αφιερωσουμε στα κοινα. Αλλα ολα αυτα καταρεουν οσο υπαρχει καπιταλιστικο συστημα, που πρεπει να ΚΕΡΔΙΖΕΙ, ολο και πιο πολλα,ασυληπτα πολλα, οσα ο Μιδας πολλα, εφιαλτικα πολλα.Κι εμεις σαν πιονια να καταναλωνουμε για να κερδιζει.Επειτα επι ετη εγινε πλυση εγκεφαλου ωστε στην χωρα του Αριστοτελη να πιστευσουν οι πολιτες οτι ειναι ντροπη να ασχολουνται με την πολιτικη, και καποιοι αφησαμε τα κοκαλακια μας στην αντισταση της- πονηρης!- αυτης παλαβομαρας ! Αληθεια εσεις με ποιους ειστε? Καλλιεργειτε υπηκοους η πολιτες?

    Μου αρέσει!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.