Το ελληνικό ελαιόλαδο γεννά ελπίδες για την εξωστρέφεια της οικονομίας

 

Γρηγόρης Αντωνιάδης, πρόεδρος του ΣΕΒΙΤΕΛ: Οι ελληνικές εξαγωγές ελαιολάδου αυξήθηκαν κατά 40% την τελευταία πενταετία

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ TIMETV

Κύριε Αντωνιάδη η εγχώρια αγορά ελαιολάδου φαίνεται να αντιμετωπίζει δυσκολίες φέτος. Έτσι δεν είναι;

Κοιτάξτε, φέτος  έχουμε σημαντικά μειωμένη παραγωγή, κάτι που θα μειώσει το αγροτικό εισόδημα. Όσον αναφορά τις ποσότητες θα μειωθούν ενώ οι τιμές – λόγω μειωμένης παραγωγής  –  θα είναι υψηλότερες.

Αλήθεια πως θα μοιραστεί η παραγωγή ελαιολάδου τη φετεινή περίοδο;  Αναφέρομαι σε χύμα και τυποποιημένο.

Όπως ξέρετε, η κατανάλωση ελαιολάδου στην χώρα  αφορά το επώνυμο τυποποιημένο προιόν που βρίσκουμε στα  supermarkets και το οποίο είναι περίπου 35 χιλιάδες τόνους. Υπάρχει επίσης ένα σημαντικό κομμάτι της τάξεως των 55 χιλιάδων τόνων, το οποίο είναι το λεγόμενο χύμα ελαιόλαδο στους γνωστούς 17κιλους τενεκέδες και το οποίο διακινείται στα αστικά κέντρα κυρίως και αγοράζεται από τους καταναλωτές, που το αγοράζουν ως ένα αυθεντικό προιον, που κάθε άλλο παρά τέτοιο είναι.

Γιατί το λέτε αυτό;

Διότι,  δεν υπάρχει κανένας έλεγχος. Το προιόν αυτό είναι ανεξέλεκτο διότι και αν ακόμα θες να βρείς το δίκιο σου στην περίπτωση που συμβεί δεν μπορείς να το βρείς αφού δεν υπάρχει παραστατικό πώλησης του προιόντος για να πεις ότι απευθύνομαι σε μία επίσημη αρχή. Στην ουσία δεν γνωρίζεις καλά καλά ποιος σου το έχει πουλήσει άρα δεν έχεις και την δυνατότητα να ζητήσεις κάποια αποζημίωση. Αυτά δεν ισχύουν για το επώνυμο προιόν διότι γνωρίζεις τον παρασκευαστή και μπορείς να απευθυνθείς στις αρχές και να ζητήσεις έλεγχο.

Είναι αλήθεια ότι ανάμεσα στο επώνυμο ελαιόλαδο και το χύμα γίνεται ένας σκληρός πόλεμος. Έχετε, όμως,  στοιχεία που πιστοποιούν ότι το χύμα μπορεί να είναι επικίνδυνο;

Βεβαίως. Έχουν γίνει έλεγχοι στο παρελθόν σε συνεργασία με πανεπιστήμια, ελεγκτικές αρχές και καταναλωτικές οργανώσεις. Έχει αποδειχθεί ότι το χύμα ελαιόλαδο ενώ αγοράζεται ως αυθεντικό προϊόν κάθε άλλο παρά τέτοιο είναι. Τι θέλω να πω; Το λάδι είναι προϊόν που γερνάει και κάποια στιγμή πεθαίνει. Αντιθέτως,  το αγροτικό προϊόν δεν πετιέται έστω και αν δεν πληροί τις προδιαγραφές, έστω και αν έχει ταγκίσει δεν πετιέται. Αυτό το λάδι, που η βιομηχανία δεν θα το πάρει – γιατί έχει ελέγχους και μες το χημείο θα δεί ότι αυτό το λάδι είναι παλιό – θα πάει στους τενεκέδες και θα διοχετευτεί στην κατανάλωση. Σύμφωνα με έρευνες που έχουν γίνει, το 18% των δειγμάτων ήταν νοθευμένα. Επίσης ένα άλλο 38% ήταν εκτός προδιαγραφών δηλαδή δεν ήταν φρέσκο λάδι και δεν είχε χαμηλή οξύτητα. . Είναι Ήταν οξειδωμένο, ήταν γενικώς ένα λάδι το οποίο σε καμία των  περίπτωσεων δεν θα το βρίσκατε πάνω στο ράφι. Παρόλα αυτά αγοράζεται ως αυθεντικό. Εκτός αυτών υπάρχει και η  απλή νοθεία που έχει να κάνει με την τσέπη του κατανωλωτή: αντί να βάλουν ελαιόλαδο βάζουν στον τενεκέ σπορέλαιο.Ας ξέρει λοιπόν ο καταναλωτής ότι αυτό που αγοράζει είναι με δική τους ευθύνη…

Οι δυσκολίες της εγχώριας οδηγούν στην εξωστρέφεια; Πως εμφανίζονται λοιπόν οι προσδοκίες των εν Ελλάδι επιχειρήσεων επώνυμου ελαιολάδου για το 2013 και το 2014;

Κοιτάξτε, όχι μόνο στο ελαιόλαδο αλλά και σε άλλα προιόντα η κρίση έστρεψε πολλούς επιχειρηματίες στις ξένες αγορές, όπου το διαθέσιμο εισόδημα δεν έχει υποστεί τόσο σημαντική μείωση όσο στη χώρα μας.

Στις προσπάθειες αυτές βοηθά και η αίγλη του ελληνικού ελαιολάδου

Σαφέστατα, το ελαιόλαδο είναι ο βασιλιάς των λιπαρών. Εκτιμάται ιδιαίτερα από πολλούς λαούς και σε αυτό έχει βοηθήσει η μεγάλη δουλειά από άλλους φορείς που χτίζουν την καλή εικόνα του ελαιολάδου στο εξωτερικό.

Το 2014 θα είναι μία καλή χρονιά;

Οι τιμές θα είναι υψηλότερες και αυτό μπορεί να δημιουργήσει ανάσχεση στην εξαγωγή. Παρ’ όλα αυτά υπάρχει μία δυναμική τα τελευταία χρόνια. Είναι χαρακτηριστικό ότι την τελευταία πενταετία είχαμε αύξηση της τάξεως του 40%. Εξάγαμε περίπου 15.000 τόνους επώνυμου τυποποιημένου ελαιολάδου ενώ σήμερα φτάσαμε στους 25.000 τόνους.

Η δυναμική αυτή που μπορεί να οδηγήσει;

Για την επόμενη πενταετία ο στόχος μας είναι ο διπλασιασμός των εξαγωγών. Κι’ αυτό διότι ξεκινάμε από σχετικά χαμηλή βάση. Ως χώρα έχουμε πολύ ελαιόλαδο. Είμαστε πλεονασματικοί στην παραγωγή πρώτης ύλης, η οποία είναι εξαιρετικής ποιότητος. Είναι βεβαίως ακριβότερη αλλά εμείς ποντάρουμε στην ποιότητα. Αν ποντάρουμε στην τιμή, οι Ισπανοί είναι ανταγωνιστικότεροι.

Τους Ισπανούς φέτος θα τους αντιμετωπίσουμε και στο θέμα της υπερπροσφοράς προϊόντος.

Αυτό είναι αλήθεια, διότι φέτος οι Ισπανοί έχουν πολύ μεγάλη προσφορά και άρα ανταγωνιστικότερες τιμές. Εμείς δεν έχουμε μεγάλη παραγωγή που σημαίνει ότι δεν θα μαστε ανταγωνιστικοί στην τιμή. Παρ΄όλα αυτά έχουμε χτίσει θέσεις σε κάποιες αγορές που πιστεύω ότι θα τις βελτιώσουμε.

Ποιές αγορές εμφανίζουν την μεγαλύτερη δυναμική για το ελληνικό ελαιόλαδο;

Είναι κυρίως αγορές με υψηλό διαθέσιμο εισόδημα, αφού το ελαιόλαδο είναι ακριβό προιόν. Επίσης οι αγορές της Βορείου Ευρώπη και Βορείου Αμερικής και Αυστραλίας. Υπάρχουν, όμως και εξελισόμενες αγορές, όπως της Ρωσίας, της Κίνας, της Ινδίας και της Λατινικής Αμερικής που είναι πολλά υποσχόμενες. Σίγουρα αυτές θα αποτελέσουν στόχους για το ελληνικό ελαιόλαδο.

Στις αγορές της Γερμανίας και της Αμερικης ποιοί είναι οι μεγάλοι ανταγωνιστές του ελληνικού ελαιολάδου;

Οι Ιταλοί – οι μεγαλύτεροι αναταγωνιστής μας – είναι ιδιαίτερα επιθετικοί και με αρκετές επιτυχίες. Οι Ισπανοί αν και προϊόν τους  είναι  σαφώς υποδιέστερο του ελληνικού, έχουν μεγάλες επιτυχίες στον εξαγωγικό τομέα. Είναι η δεύτερη δύναμη παγκοσμίως με μερίδιο 20% ! Απέναντί τους δεν έχουμε άλλη δυνατότητα από το να εστιάσουμε στην ποιότητα και στην προέλευση. Οι ξένοι επισκέπτες αγαπούν την Ελλάδα και τη διατροφή της. Άρα εμείς οφείλουμε να αναδείξουμε την ξεχωριστή ποιότητα του ελληνικού ελαιολάδου  αλλά και τον ίδιο τπον προορισμό Ελλάδα.

Το κρίσιμο ερώτημα όμως είναι αν οι ελληνικές επιχειρήσεις έχουν το επίπεδο ωριμότητας για κάτι τέτοιο;

Είναι αλήθεια ότι δεν έχουν όλες οι μονάδες τυποποιητικές την δυνατότητα να επενδύσουν με σοβαρότητα στο εξωτερικό. Ο λόγος είναι ότι είναι αρκετά μικρές, έτσι  ώστε να χτίσουνε εκείνο το πλεόνασμα που θα τους επιτρέψει να χτίσουν θέσεις στο εξωτερικό. Μία σύγκριση είναι αποκαλυπτική: στην Ελλάδα πουλάμε 35.000 τόνους ενώ η Ιταλία πάνω από 250.000 τόνους.

Άρα, ποια είναι η λύση;

Κοιτάξτε, αν μπορέσουμε στην εσωτερική αγορά να διευρύνουμε την βάση του επώνυμου τυποποιημένου ελαιολάδου σε βάρος του χύμα αυτό θα έδινε τη δυνατότητα στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις τυποποίησης ελαιολάδου να διπλασιάσουν τον όγκο των πωλήσεων τους. Έτσι, θα δημιουργούσε εκείνες τις συνέργιες και οικονομίες κλίμακος ώστε το πλεόνασμα που θα δημιουργείτο από τα επιπλέον έσοδα να επενδύονταν στο εξωτερικό.

Τα τελευταία χρόνια ωστόσο μέσα στην επιχειρηματική κοινότητα ωριμάζει η λογική της εξωστρέφειας.

Έχετε δίκιο. Από τότε που ξέσπασε η κρίση, ως ΣΕΒΙΤΕΛ είχαμε πολλά αιτήματα να βοηθήσουμε επιχειρηματίες να  κάνουν εξαγωγές λαδιού. Πάρα πολύς κόσμος θέλει να φτιάξει λάδι και να το εξάγει. Το 90% αυτών των ανθρώπων ενδιαφέρονταν για τις προυποθέσεις έναρξης μιας εξαγωγικής επιχείρησης ελαιολάδου. Ξέρετε, όμως υπάρχει μεγάλο ρίσκο, διότι δεν είναι μόνο να φτιάξεις τα μπουκαλάκια και να πας να τα πουλήσεις. Πρέπει να βεβαιωθείς ότι έχεις την δυνατότητα να το πουλήσεις και μετά να ετοιμάσεις την παραγωγή.

Υποθέτω ότι υπάρχουν εμπόδια σε αυτήν την διαδικασία;

Το ελληνικό ελαιόλαδο είναι μέσα στις προδιαγραφές, δεν έχουμε εδώ θέμα, απλώς αυτό που προσπάθησα να πω είναι ότι δεν φτιάχνεις ένα προϊόν και μετά αναζητάς μια αγορά να το πουλήσεις. Πρώτα κάνεις την έρευνα ώστε να βρεις μια αγορά που δέχεται την ιδέα σου και είναι έτοιμη να συνεργαστεί μαζί σου, και μετά έρχεσαι πίσω για να δημιουργήσεις το λάδι.

Ποιός είναι ο ρόλος της Πολιτείας σε αυτή τη διαδικασία;

Κοιτάξτε εμείς αυτό που έχουμε ζητήσει ως σύνδεσμος εδώ και χρόνια, είναι αυτό που οι Ισπανοί το εφαρμόζουν ήδη. Δεν χρειάζεται να τετραγωνίσεις τον κύκλο απλά να «κλέψεις» μια ιδέα από έναν ανταγωνιστή σου. ‘Ετσι, γλυτώνεις και τα έξοδα. Οι Ισπανοί κάνουν μια μικρή παρακράτηση –  κάποια λεπτά ανά κιλού ελαιολάδου – δημιουργώντας έτσι έναν «κουμπαρά» για το ισπανικό ελαιόλαδο. Το ποσό αυτό,  μαζί με άλλα ποσά από προγράμματα της Ε.Ε. επενδύονται στην προώθηση του ισπανικού λαδιού. Αυτό το υλοποιούν ήδη για τέταρτη συνεχή χρονιά.

Παρά το γεγονός ότι έχουνε το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα του μειωμένου κόστους.

Κοιτάξτε, η Ισπανία είναι πολύ οργανωμένη στο ελαιόλαδο και γι’ αυτό είναι ηγέτης τόσο στην παραγωγή όσο και στην εμπορική του εκμετάλλευση. Από τον παραγωγό ως το υπουργείο όλοι στοχεύουν στην διεθνή αγορά. Γνωρίζοντας ότι έχουν μια τεράστια ποσότητα λαδιού που πρέπει να διοχετεύσουν στο εξωτερικό –  οι Ισπανοί δεν μπορούν να φάνε παραπάνω από 200.000 τόνους – σπρώχνουν το συντριπτικό κομμάτι της παραγωγής τους –  φτάνει τους 1.600.000 τόνους – στις εξαγωγές. Γι αυτό δημιούργησαν αυτό τον «κουμπαρά». Αυτό ζητήσαμε κι εμείς χωρίς, όμως, να έχουμε καταφέρει να πείσουμε την Πολιτεία

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πως ενισχύει τις προσπάθειες προβολής του ελαιολάδου σε τρίτες αγορές;

Ευτυχώς η Ευρωπαϊκή Ένωση σκέφτεται το ελαιόλαδο περισσότερο από κάποιους άλλους, έχοντας  εξασφαλίσει έναν προϋπολογισμό που διατίθεται στην προβολή κάποιων αγροτικών προϊόντων μεταξύ αυτών και του ελαιολάδου. Σε αυτά τα προγράμματα συμμετείχε και ο ΣΕΒΙΤΕΛ από την πρώτη στιγμή. Έχουμε κάνει αρκετά πράγματα τα τελευταία 7 χρόνια.  Με αυτά τα προγράμματα έχουμε εισέλθει σε 16 αγορές – κυρίως στη Βόρεια Ευρώπη και Βόρεια Αμερική αλλά και σε άλλες χώρες.

Πόσο έχουν αυξηθεί οι ελληνικές εξαγωγές ελαιολάδου;

Οι εξαγωγές μας αυξήθηκαν κατά 40%. Πρέπει, όμως να πούμε ότι το μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής παραγωγής φεύγει χύμα εκτός χώρας κυρίως στην Ιταλία και την Ισπανία,  με καράβια ή με βυτία. Αυτό βέβαια δεν ευνοεί κανέναν. Για να πούμε όμως τα πράγματα με το όνομά τους  και να μην αποποιούμεθα των δικών μας ευθυνών  οφείλουμε να σημειώσουμε το εξής: οι Ισπανοί μπήκαν το 1986 στην κοινότητα ενώ εμείς είμαστε από το 1981. Το 1986 – παρεπιπτώντος είμαι 30 χρόνια στο λάδι -, θυμάμαι ότι συνεπείς σε μια συστηματική αδιαπραγμάτευτη πολιτική  –  οι Ισπανοί στόχευαν να κάνοπυν ελαιόλαδό τους κυρίαρχο προϊόν στον κόσμο. Καταάφεραν λοιπόν όλα αυτά τα χρόνια να χτίσουν μια πολύ σημαντική θέση. Και δούλεψαν όλοι όχι με την λογική των επιδοτήσεων όπως κάναμε στην Ελλάδα αλλά με τη λογική του ανταγωνιστικού προϊόντος. Αυτό προσπαθούμε να κάνουμε κι εμείς τώρα.

Η κρίση νιώθεται ότι αλλάζει κάποια πράγματα;

Η κρίση είναι αυτή που αλλάζει το τοπίο, η κρίση πιστεύω είναι μια ευκαιρία γιατί πάντα την κρίση μπορούμε να την δούμε σαν ευκαιρία για αλλαγή, και πολλές φορές λέγαμε ότι εάν δεν υπάρξει μια κρίση δεν αλλάζει τίποτα στην Ελλάδα και φαίνεται ότι είναι αλήθεια αυτό.

Κύριε Αντωνιάδη σας ευχαριστώ θερμά

Να ειστε καλά. Κι εγώ σας ευχαριστώ.

 

 

 

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Το ελληνικό ελαιόλαδο γεννά ελπίδες για την εξωστρέφεια της οικονομίας

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.