Πίσω από το μύθο της 17ης Νοέμβρη

20140111-001915.jpg

» Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.»

Κ. Καβάφης

Είχα γράψει το παρακάτω άρθρο το 2002, έπειτα από τη σύλληψη των μελών της οργάνωσης και το είχα δημοσιεύσει στο περιοδικό «ΕΝΝΕΑΔΑ». Έπειτα από σχεδόν 12 χρόνια και μετά από το προχθεσινό γεγονός της «απόδρασης» του Χ. Ξηρού, ενός από τα σημαντικά στελέχη της 17ης Ν και τον θόρυβο που αυτή έχει δημιουργήσει, το άρθρο καθίσταται πάλι εξαιρετικά
επίκαιρο. Ειδικά σε ό,τι αφορά τους προβληματισμούς που είχε θέσει τότε, οι περισσότεροι εκ των οποίων, παραμένουν ακόμη ενδιαφέροντες και σε ισχύ. Για τον λόγο αυτό, το επαναδημοσιεύω εδώ, διότι καθώς φαίνεται οι «βάρβαροι» επιστρέφουν, για να χρησιμοποιηθούν ξανά ως λύση.

————————

Γράφει ο Γεράσιμος Γ. Γερολυμάτος

Το θέμα της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Ν., είναι βέβαιο πως θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για τα επόμενα χρόνια. Ακόμη και μετά από το τέλος της επικείμενης δίκης η υπόθεση θα συνεχίσει να απασχολεί. Θα παραμείνει ανοικτή για όλους εκείνους που θα θελήσουν να φωτίσουν τις άγνωστες πτυχές και τα πολλά ερωτηματικά που συνδέονται με τη δράση της τρομοκρατίας.

Οι συλλήψεις ορισμένων μελών διέλυσαν το μύθο που η 27χρονη δράση είχε καταφέρει να δημιουργήσει γύρω από την οργάνωση. Μια οργάνωση φάντασμα που στο μυαλό αρκετών είχε πάρει απίθανες διαστάσεις. Η απομυθοποίηση ήταν φυσική συνέπεια της ταυτοποίησης των μελών. Η στερεότυπη φράση »πέσαμε από τα σύννεφα» είναι ενδεικτική της έκπληξης που κατέλαβε φίλους και συγγενείς. Ένας αγιογράφος, ένας οργανοποιός, ένας μελισσοκόμος, ένας τροτσκιστής διανοούμενος. Ανάμεσά τους τρία αδέλφια γιοί παπά (!), μερικά ξαδέλφια, θείοι και φίλοι από το στρατό, φέρονται πως είναι οι πρωταγωνιστές του μεταπολιτευτικού μας θρίλερ. Η οικογενειακή παράδοση, ακόμη παρούσα στη ζωή των νεοελλήνων δεν μπορούσε, παρά να συνέχει με εχεμύθεια τη δομή της οργάνωσης. Αν μη τι άλλο, μιας οργάνωσης καθ΄όλα ελληνικής. Με μισθολόγιο, τεφτέρια, διακοπές των μελών τον Αύγουστο, με στομαχάκια και εξοχικά σπίτια.

Την απομυθοποίηση ακολουθεί σχεδόν πάντα η απογοήτευση. Το άλλο πρόσωπο της 17 Ν. καθημερινό, συνηθισμένο και ανύποπτο, κάνει την κοινή γνώμη να μοιάζει αμήχανη. Αναρωτιούνται πολλοί, » Μα, αυτοί ήταν πια η 17 Ν !;». Ωστόσο λίγοι το πιστεύουν. Όπως λιγότεροι θα πίστευαν, πριν τις συλλήψεις, ότι τα πρόσωπα αυτά θα ήταν τελικά οι πρωταγωνιστές τόσων και μεγάλων κακουργημάτων. Είναι επίσης ακόμη λιγότεροι εκείνοι που ελπίζουν, ότι μπορεί το μέλλον να αποκαλύψει σημαντικά ονόματα της δημόσιας ζωής στην ηγεσία της οργάνωσης. Ονόματα που θα δικαίωναν το μύθο, προσδίδοντας του στοιχεία αλήθειας. Οι μύθοι δεν ταιριάζουν σε απλούς, καθημερινούς ανθρώπους, ούτε δημιουργούνται για αυτούς. Αλλιώς τι μύθοι θα ήταν; Όπως αλλού, έτσι και στο θέμα της 17 Ν., είχαμε »προδιαγράψει» το προφίλ των μελών σύμφωνα με τις ανάγκες του μύθου μας. Για αυτό είναι αδύνατο να δικαιωθεί ο μύθος της οργάνωσης μόνο με τα πρόσωπα των αδελφών Ξηρών και των Σερίφηδων.

Συνήθως, όταν καταρρίπτεται ένας μύθος κάποιος άλλος φτιάχνεται για να τον αντικαταστήσει. Για την κατασκευή ενός μύθου χρειάζεται η άγνοια, μια γερή δόση φαντασίας, οι κατάλληλες κοινωνικές συγκυρίες που απαιτούν σωτήρες ή εξιλαστήρια θύματα και κυρίως οι αφορμές του. Η ελληνική ιδιοσυγκρασία επιτρέπει τις υπερβάσεις της καθημερινότητας στο χώρο του μύθου. Ζητάει από το μύθο να παίζει το ρόλο του με συνέπεια. Αν για κάποιο λόγο ο μύθος διαψευστεί, τότε γίνεται ανελέητη μαζί του και τα πρόσωπα που σχετίζονταν με αυτόν καταλήγουν στην χειρότερη ανυποληψία. Τα πορίσματα των ανακρίσεων, όπως έρχονται σταδιακά στο φως, δείχνουν την εγκληματική όψη μιας οργάνωσης, που ο μύθος έντυσε με το ένδυμα μιας ακραίας ιδεολογίας. Όμως ο μύθος της 17 Ν. δεν έχει καμιά σχέση με αυτήν. Άλλο πράγμα είναι ο μύθος, άλλο η αληθινή 17Ν. Ο μύθος είχε σχέση με την πλαστή ιδέα που, επί 27 χρόνια είχε εδραιωθεί στο μυαλό του μέσου πολίτη, για την υποθετική σύνθεση των μελών και για την ασύλληπτη δράση της οργάνωσης, που κυριάρχησε στην μεταπολιτευτική περίοδο. Η σύσταση μιας τρομοκρατικής οργάνωσης είναι πάντοτε γέννημα της ακραίας αντίδρασης στις πολιτικές αντιθέσεις κάθε εποχής. Θεωρητικά, η δράση της οργάνωσης αποτέλεσε μια οδυνηρή υπόμνηση της αποτυχίας του μεταπολιτευτικού συστήματος στο να εκπληρώσει μια σειρά σημαντικών κοινωνικών στόχων. Πολιτικών και κοινωνικών ελλειμμάτων, χάριν των οποίων, δήθεν, ανέλαβε τον ένοπλο αγώνα η οργάνωση. Το πολιτικό άλλοθι, τύπου Ρομπέν των Δασών, που διεκδίκησε στη συνείδηση αρκετών, ειδικά με τη δράση της πρώτης περιόδου, ήταν το πλέον επικίνδυνο μέρος του μύθου της. Έγινε ένας αντι-μύθος, που άσκησε ένοπλη κριτική στο μύθο της μεταπολίτευσης με τις όποιες διαψευσμένες προσδοκίες. Στη Δημοκρατία όμως, οι πολιτικές αντιθέσεις είναι στοιχεία διαλόγου που οδηγούν την κοινωνία μπροστά. Οι κοινωνικοί αγώνες και οι πολιτικές αντιπαραθέσεις μεταφέρονται στο διαλεκτικό χώρο του Κοινοβουλίου, όπου οι απόψεις εκφράζονται μέσα από εκλεγμένους, επίσημους πολιτικούς φορείς. Η Δημοκρατία, πριν ο,τιδήποτε άλλο, είναι εκπολιτισμός της πολιτικής. Εφαρμογή του πολιτισμού στην πολιτική.

Η 17 Ν. σημάδεψε με 45αρι την πολιτική ζωή. Όπως το ΝΟΥΝΟΥ, μεγάλωσε κι αυτή γενιές Ελλήνων. Έδωσε δουλειά σε ρεπόρτερ και πράκτορες και θέματα για ατέρμονες συζητήσεις. Σφιχταγκαλιασμένη σε ένα θανάσιμο Τανγκό με το επίσημο κράτος, διένυσε τον παράλληλο βίο της στο σκοτάδι της βίας και της ανωνυμίας. Μαζί της άρχισε να εκπνέει και ο κύκλος της μεταπολίτευσης με τους δικούς της μύθους. Ίσως η μετάβαση σε μια νέα πολιτική περίοδο να σήμανε το τέλος των συνθηκών που επέτρεπαν τη δράση της οργάνωσης. Μπορεί να εκπλήρωσε τους λόγους της ύπαρξής της και να αποφασίστηκε η εξάρθρωσή της ως μη αναγκαία. Τα ερωτηματικά είναι πολλά και σημαντικά.

Ως καθοριστική αιτία των εξελίξεων θα πρέπει να θεωρούνται οι επικείμενοι »Ολυμπιακοί Αγώνες-ΑΘΗΝΑ 2004». Η προϋπόθεση της ασφάλειας των Αγώνων και η εγγύησή τους είναι το σημείο που άπτεται άμεσα της ομαλής διεξαγωγής τους, ενώπιον του κινδύνου ενός τρομοκρατικού χτυπήματος ή μιας προβοκάτσιας. Η εξάρθρωση μέρους της 17 Ν, εκφράζει τη θέληση για ένα, έστω προσωρινό, ξεκαθάρισμα του τοπίου μέχρι την λήξη των αγώνων. Η δράση της που εξέθεσε τη χώρα διεθνώς και έδωσε αφορμές για την άσκηση πιέσεων από ξένους κύκλους, ήταν δράση αντίθετη στα εθνικά συμφέροντα. Οι πιέσεις που δέχθηκε η Ελλάδα από τις ΗΠΑ για το πρόβλημα της τρομοκρατίας είναι μεγάλες. Όπως μεγάλο είναι και το »πακέτο» που προσδοκούν εκείνοι που θέλουν να μας πωλήσουν ασφάλεια και προστασία. Το βέβαιο είναι, πως η τρομοκρατία χρησιμοποιείται από κάποιους κύκλους σαν εργαλείο άσκησης πολιτικής πίεσης και αποπροσανατολισμού. Επιθυμούν την ύπαρξή της γιατί εξυπηρετεί τις κατά βάσει αντεθνικές και αντιλαϊκές επιδιώξεις τους.

Τα υλικά τώρα για την κατασκευή ενός νέου, πιο ανθεκτικού μύθου, είναι η τρομολαγνεία και τα κάθε λογής σενάρια. Εικασίες επί εικασιών δίνουν μορφή σε ένα φοβερό τέρας που τα πλοκάμια του φτάνουν ως τα πιο απίθανα μέρη. Δημοσιογραφίσκοι και δικηγορίσκοι, πάσης φύσεως εραστές της δημοσιότητας, σχετικοί και άσχετοι του μεγάλου μας τσίρκου, παρελαύνουν ασταμάτητα στα τηλεοπτικά παράθυρα και προσθέτουν τα δικά τους απίθανα σενάρια. Πυρετός τηλεθέασης, καταιγισμός ειδήσεων και εκπομπών γύρω από το θέμα που, τις περισσότερες φορές, συγχύζουν το θεατή σε βάρος της ουσιαστικής ενημέρωσης. Ο νέος μύθος αρχίζει να παίρνει μορφή μέσα από τους υπόγειους διαδρόμους σκοτεινών συμφερόντων, διαρροών, και πολιτικών εκμεταλλεύσεων. Τι είναι αλήθεια και τι όχι; Ίσως δεν μάθουμε ποτέ. Άλλωστε ο μύθος αντίκειται στην αλήθεια και η αλήθεια αναιρεί το μύθο.

Όμως η προσφυγή στο μύθο αναδεικνύεται σε ένα είδος ανακλαστικής διαφυγής της κοινωνίας προς το χώρο του φαντασιακού, απέναντι στις διαψεύσεις της ανιαρής καθημερινότητας. Μια λειτουργία που προβάλλει στο μύθο, όλα τα στοιχεία εκείνα που διακατέχουν μια κοινωνία συνενοχής και αθωότητας συνάμα. Τώρα που η 17 Ν αποτελεί παρελθόν, το κενό που αφήνει στην ανία μας, κάνει περισσότερο κατανοητούς τους στίχους του Κ. Καβάφη:

» Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.»

Κ. Καβάφη -ΠΟΙΗΜΑΤΑ-1896-1918 (Περιμένοντας τους βαρβάρους) . ΙΚΑΡΟΣ -1983

Τα σχέδια με μολύβι –μελάνι-ακουαρέλες, είναι του Γ. Γερολυμάτου.

http://peritexnisologos.blogspot.gr/2014/01/17.html#more

 

20140111-001933.jpg

8 σκέψεις σχετικά με το “Πίσω από το μύθο της 17ης Νοέμβρη

    1. πισω απο τη 17 νοεμβρη κρυβεται η 18, 19 κ το ιδιο το παρακρατος αφου εδω μονο το παρα ανθει
      παρα οικονομια
      παρα παιδεια
      παρα υγεια
      παρα πολιτικη
      παρα ελλαδα

      Μου αρέσει!

  1. Η νέα τρομοκρατία και οι σύγχρονοι εκφραστές της. Ποιοι
    επωφελούνται από αυτήν;
    1
    Εκτός από τους ρομαντικούς, που «βλέπουν» ό,τι τους αρέσει και τους αφελείς, που δεν
    «βλέπουν» τίποτε, όλοι οι υπόλοιποι είναι αδικαιολόγητοι, όταν δεν «βλέπουν» αυτά τα οποία
    πραγματικά συμβαίνουν. Ένα φαινόμενο, το οποίο πρέπει οπωσδήποτε να το «δουν» σήμερα
    οι Έλληνες και να το ερμηνεύσουν στην πραγματική του βάση είναι και η τρομοκρατία. Από
    την τρομοκρατία, όπως αυτή «εκφράζεται» σήμερα – υποτίθεται στο όνομα των
    συμφερόντων τους – , ζημιώνονται και πρέπει να καταλάβουν ποιοι «κερδίζουν» από αυτήν.
    Η τρομοκρατία, όπως την αντιλαμβάνεται κάποιος, που διαβάζει τους όρους από τα
    λεξικά και νομίζει ότι αποτελεί μια βίαιη «έκφραση» της κοινωνικής αντίδρασης, δεν υπάρχει.
    Η τρομοκρατία ήταν και εξακολουθεί να είναι το πολυτιμότερο «εργαλείο» της εξουσίας. Τα
    τρομερά της πλεονεκτήματα την κάνουν έναν ακαταμάχητο πειρασμό για τους εξουσιαστές.
    Ποια είναι αυτά τα πλεονεκτήματα; Η άγνωστη ταυτότητα των τρομοκρατών και το γεγονός
    ότι αυτόκλητα αναλαμβάνουν να εκφράσουν την κοινωνία ή ένα μέρος της κοινωνίας και να
    δράσουν στο όνομα αυτής. Όταν όμως υπάρχει δράση υπάρχουν και λάθη. Όταν αυτοί οι
    οποίοι κάνουν τα λάθη είναι ταυτόχρονα και άγνωστοι, μπορούμε να υποψιαστούμε τι
    συμβαίνει.
    Δεν χρειάζεται να είναι κάποιους ιδιαίτερα ευφυής, για να καταλάβει ότι η ίδια η εξουσία
    βάζει δικούς της ανθρώπους να «αντιπροσωπεύσουν» την κοινωνική αντίδραση, για να τους
    βάλει να κάνουν «λάθη». «Λάθη», τα οποία στη συνέχεια η ίδια θα εκμεταλλευτεί, για να
    εξασφαλίσει το οποιοδήποτε «άλλοθι» της χρειάζεται. Άλλοθι σε όλα τα επίπεδα. Είτε αυτά
    αφορούν τη διεθνή πολιτική των ιμπεριαλιστών είτε την εσωτερική πολιτική των
    εξουσιαστών των κρατών. Με άλλοθι την «τρομοκρατία» επιτίθονται σε ανεξάρτητα κράτη.
    Με άλλοθι την «τρομοκρατία» επιτίθονται στα δικαίωματα των πολιτών. Ελάχιστο το κόστος
    σε σχέση με το κέρδος. Με μερικά θύματα εξασφαλίζεις νόμιμη επέμβαση σε ξένα κράτη. Με
    μερικές σπασμένες «τζαμαρίες» βάζεις στον «γύψο» της καταστολής έναν ολόκληρο λαό.
    Απλά πράγματα. Η εξουσία έχει το μαχαίρι και η ίδια έχει και το καρπούζι. Η εξουσία έχει
    μυστικούς προβοκάτορες, οι οποίοι μπορούν να τοποθετούν βόμβες και η ίδια έχει τους
    μηχανισμούς, που «ψάχνουν» τους τρομοκράτες. Κάνει ό,τι θέλει και το αποδίδει όπου
    θέλει. Ποιος θα την ελέγξει; Η εξουσία έχει τον έλεγχο της «φάμπρικας», που λέγεται
    «τρομοκρατία» και τη λειτουργεί όπως θέλει όποτε την βολεύει. Ο οπλισμένος φύλακας των
    «προβάτων», που, κάθε φορά που αμφισβητείται, αρκεί να σφάξει μερικά από αυτά, για να
    προκαλέσει τον τρόμο των υπολοίπων, τα οποία τον νομιμοποιούν και βέβαια τον
    μονιμοποιούν στη θέση του.
    Σε αυτές τις πανομοιότυπες πρακτικές μόνον τα πρόσωπα που ενσαρκώνουν τους
    ρόλους αλλάζουν. Όταν ο «φύλακας» είναι οι Πλανητάρχες, τα «πρόβατα» είναι τα κράτη.
    Όταν ο «φύλακας» είναι ο τοπικός κομματάρχης, τα «πρόβατα» είναι οι πολίτες. Κάθε φορά
    που οι Αμερικανοί βρίσκονται σε αδιέξοδο, η «Αλ Κάιντα» τους διευκολύνει. Κάθε φορά που
    χρειάζονται επιχειρήματα, η «Αλ Κάιντα» τους τα παρέχει. Πάντα κάνει τα «λάθη» που
    ευνοούν τους αντιπάλους της και όχι αυτούς που θεωρητικά αντιπροσωπεύει. Κατά
    Η νέα τρομοκρατία και οι σύγχρονοι εκφραστές της. Ποιοι
    επωφελούνται από αυτήν;
    2
    «σύμπτωση» κάνει πάντα αυτό που δεν πρέπει, τη στιγμή που δεν πρέπει. Εξαιρετικά
    «ζημιάρα» και αφελής οργάνωση, όπως ήταν κάποτε και η δική μας «17 Νοέμβρη».
    Το σύνολο της πολιτικής της Νέας Τάξης «περνάει» μέσω της τρομοκρατίας. Αν θέλεις
    για παράδειγμα να επιτεθείς στο Ιράκ και οι πολίτες σου το αρνούνται, τους «πείθεις» με την
    τρομοκρατία. Βάζεις ο ίδιος μερικές βόμβες να σκοτώσουν αθώους πολίτες και ο κόσμος –
    που θα συγκλονιστεί – θα συναινέσει με την πολεμική επιχείρηση που έχεις προσχεδιάσει
    εναντίον αυτών στους οποίους αποδίδεις με «χαλκευμένα» στοιχεία την τρομοκρατική
    δράση. Το ίδιο γίνεται και στα χαμηλότερα επίπεδα. Αν θέλεις για παράδειγμα να επιβάλεις
    ως πρωθυπουργό έναν αντιπαθή πολιτικό μιας αντιπαθούς πολιτικής οικογένειας, πηγαίνεις
    και σκοτώνεις έναν συγγενή του, ώστε να του δώσεις το δικαίωμα να στήσει μια
    «παράσταση» θρήνου, που θα του αποφέρει συμπάθεια. Ο κόσμος λυπάται τα θύματα και τα
    βοηθάει. Όταν αυτά τα θύματα είναι πολιτικοί, τα βοηθάει, ψηφίζοντάς τα.
    Πρέπει δηλαδή να είναι «τυφλός» κάποιος, για να μην καταλαβαίνει τι συμβαίνει με την
    τρομοκρατία. Εκεί όπου χρειάζεται περισσότερη γνώση είναι να καταλάβεις τι ακριβώς
    επιδιώκεται κάθε φορά από την τρομοκρατική δράση. Να καταλάβεις ποιος είναι ο
    επιδιωκόμενος πολιτικός στόχος, που αναζητάται από μια συγκεκριμένη τρομοκρατική
    πρακτική. Ανάλογα δηλαδή με τον μεταβλητό «στόχο», υπάρχει και μεταβλητή
    «τρομοκρατική» πρακτική. Άλλον «στόχο» αναζητάς όταν επιχειρείς «τυφλά» μαζικά
    χτυπήματα και άλλον «στόχο» αναζητάς όταν επιχειρείς προσωποποιημένα «χειρουργικά»
    χτυπήματα.
    Ο πολιτικός «στόχος», δηλαδή, και ο τρομοκρατικός «τρόπος» πηγαίνουν πάντα μαζί.
    Αυτά τα δύο δεδομένα συνδέονται άμεσα. Τόσο άμεσα, που, αν γνωρίζεις τον «στόχο»,
    μπορείς να «προφητεύσεις» το μελλοντικό «λάθος» της τρομοκρατίας και αν γνωρίζεις μόνον
    το «λάθος» της τρομοκρατίας, μπορείς να μαντέψεις τον προεπιλεγμένο «στόχο».
    Σήμερα, για παράδειγμα, γίνεται λόγος για την αλλαγή της τρομοκρατικής δράσης στην
    Ελλάδα. Ειδικοί και μη προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Ό,τι κι αν πουν, είναι
    λάθος. Γιατί; Διότι εξετάζουν τα πράγματα από λανθασμένη βάση. Τα εξετάζουν με βάση
    την ορολογία των λεξικών και όχι με βάση τη δυναμική των συμφερόντων, όσων μπορούν
    να εμπλέκονται σ’ αυτήν. Προσπαθούν μέσα από την κοινωνική λειτουργία να
    «ερμηνεύσουν» την υποτιθέμενη «αντίδρασή» της. Προσπαθούν τη συγκεκριμένη κοινωνική
    προβληματικότητα να την «προβάλουν» πάνω στη συγκεκριμένη μορφή αντίδρασης. Αυτό
    θα ήταν σωστό, μόνον αν υπήρχε η τρομοκρατία στη μορφή την οποία περιγράφουν τα
    λεξικά. Θα ήταν σωστό μόνον αν η τρομοκρατία εξέφραζε πραγματικά την αντίδραση της
    κοινωνίας.
    Αυτό όμως δεν συμβαίνει. Δεν συμβαίνει ποτέ. Η τρομοκρατία είναι «εργαλείο» της
    εξουσίας. Ούτε καν οι λαϊκές επαναστάσεις ξεκίνησαν με την τρομοκρατία. Οι επαναστάτες,
    όταν έγιναν εξουσία, χρησιμοποίησαν την τρομοκρατία, για να εξυπηρετήσουν τα
    συμφέροντά τους, εκμεταλλευόμενοι το περιβάλλον της βίας στο οποίο ήταν εξοικειωμένοι.
    Η τρομοκρατική δράση δηλαδή στην Ελλάδα άλλαξε μορφή, όχι γιατί έγιναν πιο πιεστικά τα
    Η νέα τρομοκρατία και οι σύγχρονοι εκφραστές της. Ποιοι
    επωφελούνται από αυτήν;
    3
    κοινωνικά προβλήματα, αλλά γιατί άλλαξαν οι στόχοι των εξουσιαστών. Οι στόχοι τόσο των
    εξουσιαστών που μας κυβερνάνε όσο και των ξένων αφεντικών τους. Κάποτε μπορεί να
    τους αρκούσε να «διαλέγουν» μέσω της τρομοκρατίας τους πολιτικούς που θα μας
    κυβερνήσουν, ενώ σήμερα αυτό δεν τους αρκεί. Σήμερα επιδιώκουν άλλα πράγματα και η
    απλή επιλογή των προσώπων που κυβερνούν τη χώρα δεν τους αρκεί πλέον.
    Άρα επανερχόμαστε σ’ αυτό το οποίο είπαμε παραπάνω. Στην άμεση σύνδεση μεταξύ
    πολιτικού «στόχου» και τρομοκρατικού «λάθους». Άποψή μας δημοσιοποιημένη εδώ και
    μερικά χρόνια είναι ότι οι ξένοι επιθυμούν να αποσταθεροποιήσουν το ελληνικό κράτος,
    ώστε να επιχειρήσουν άμεση στρατιωτική επέμβαση εις βάρος του. Αυτή ήταν η άποψή μας
    για τον «στόχο» τους και άρα μπορούσαμενα «μαντέψουμε» από τότε αυτό το οποίο στη
    συνέχεια θα εμφανιζόταν ως νέα τρομοκρατία, εκφρασμένη από τον «Επαναστατικό Αγώνα».
    Μπορούσαμε από τότε να «μαντέψουμε» την «εξάρθρωση» της 17 Νοέμβρη. Αυτήν την
    άποψη περί των νέων αναγκών των ιμπεριαλιστών δεν μπορούσαμε να την αποδείξουμε με
    στοιχεία και άρα δεν μπορούσαμε να «σιγουρέψουμε» την προφητεία μας. Σήμερα,
    βλέποντας τη «λανθασμένη» δράση της τρομοκρατίας, μπορούμε ν’ αποδείξουμε τον
    πολιτικό «στόχο» αυτών που τη μεθοδεύουν.
    Στόχος τους είναι η αποσταθεροποίηση του ελληνικού κράτους. Η Ελλάδα αυτήν τη
    στιγμή βρίσκεται στο «στόχαστρό» τους. Αυτό είναι κάτι το οποίο αποδεικνύεται ακόμα και
    από τα δευτερεύοντα. Αποδεικνύεται από τη συμπεριφορά των διεθνών ΜΜΕ, τα οποία
    ελέγχουν οι ίδιοι. Οτιδήποτε αφορά την τρομοκρατία στην Ελλάδα, κάνει τον γύρο του
    κόσμου μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Σε έναν κόσμο, όπου η βία «βασιλεύει», κάνουν πρώτο
    θέμα τους ακόμα και τα πιο ασήμαντα γεγονότα που αφορούν την Ελλάδα. Πρέπει να
    κατεδαφιστεί το μισό Τελ Αβίβ, για να γίνει πιο σημαντική είδηση από μια σπασμένη
    τζαμαρία στην Αθήνα.
    «Συγκλονίστηκαν» οι δημοσιογράφοι των ΗΠΑ από την αστυνομική βία στην Ελλάδα –
    που κορυφώθηκε με τη δολοφονία του Αλέξη – , τη στιγμή που στις ΗΠΑ κάθε χρόνο
    θάβουν χιλιάδες θύματα της αστυνομικής βίας και μάλιστα με ρατσιστικό υπόβαθρο.
    «Συγκλονίστηκαν» οι Βρετανοί δημοσιογράφοι από το ίδιο γεγονός, παρ’ όλο που οι δικοί
    τους αστυνομικοί προτιμούν πρώτα να πυροβολούν στα μετρό και μετά να κάνουν
    εξακρίβωση στοιχείων. Συγκλονίστηκαν και οι Εβραίοι, όπου στο Ισραήλ αστυνομικό
    περιστατικό με θύματα κάτω από μια ντουζίνα θύματα δεν καταγράφεται καν ως συμβάν.
    Αυτά τα προσωπικά «αισθήματα» των «ευαίσθητων» δημοσιογράφων, τα οποία
    μεταφέρονται στο παγκόσμιο κοινό, στη συνέχεια τα μετατρέπουν σε εφαρμοσμένη κρατική
    πολιτική. Κάνουν δηλαδή αυτό το οποίο περιγράψαμε πιο πάνω. Εκμεταλλεύονται την
    τρομοκρατία, για να εξασφαλίσουν «άλλοθι» για μελλοντικές δράσεις. Εκδίδουν ταξιδιωτικές
    οδηγίες εις βάρος της Ελλάδας, με στόχο να την παρουσιάσουν στο ίδιο κοινό σαν ένα
    κράτος περίπου όπως το Ιράκ. Επιχειρούν να παρουσιάσουν την Αθήνα σαν μια νέα
    Βαγδάτη. Ένα κράτος, το οποίο έχει προφανώς την ανάγκη της «βοήθειάς» τους. Ποιοι; Οι
    Αμερικανοί, που υπάρχουν περιοχές μέσα στα αστικά τους κέντρα, όπου ούτε με
    Η νέα τρομοκρατία και οι σύγχρονοι εκφραστές της. Ποιοι
    επωφελούνται από αυτήν;
    4
    στρατιωτική υποστήριξη δεν μπορείς να έχεις πρόσβαση. Οι Βρετανοί, που έχουν μέσα στην
    κοινωνία τους έναν ένοπλο IRA. Οι Εβραίοι, που, όταν βγαίνεις για καφέ στο Ισραήλ, δεν
    γνωρίζεις πότε θα γυρίσεις σπίτι σου «δημοσία δαπάνη».
    Όλα αυτά δεν είναι τυχαία. Δεν μπορεί, την ώρα που αυτοί έχουν ανάγκη να
    παρουσιάσουν την Ελλάδα με αυτόν τον τρόπο, κάποιοι «αυθόρμητοι» Έλληνες
    «επαναστάτες» να τους βοηθούν «εν αγνοία» τους με τα «λάθη» τους. Όλα αυτά
    αποκαλύπτουν ότι υπάρχει άμεση σύνδεση μεταξύ του «στόχου» των ιμπεριαλιστών και των
    «λαθών» των «ρομαντικών» τρομοκρατών. Άρα; Άρα υπάρχει συντονισμένη δράση μεταξύ
    των «Ελλήνων» τρομοκρατών και των «ευαίσθητων» ιμπεριαλιστών.
    Κοινά αφεντικά έχουν οι «ευαίσθητοι» ξένοι δημοσιογράφοι, που παρουσιάζουν την
    Ελλάδα σαν «Ιράκ» και οι «αδίστακτοι» Έλληνες τρομοκράτες. Πώς διαφορετικά μπορεί να
    εξηγηθεί η «σύμπτωση» μεταξύ των επιδιώξεων των ξένων και των «λαθών» των ντόπιων
    τρομοκρατών; Τώρα, δηλαδή, που οι ιμπεριαλιστές θέλουν να εξασφαλίσουν «άλλοθι» για
    επέμβαση στην Ελλάδα, τώρα βρέθηκαν οι Έλληνες τρομοκράτες, οι οποίοι ακολουθούν την
    επιθυμητή μόνον για τους ιμπεριαλιστές τρομοκρατική πρακτική;
    Τα πρόσφατα δηλαδή «Δεκεμβριανά» δεν είναι απλά αυτό το οποίο φαίνεται. Δεν ήταν
    καμία αντίδραση καμίας νέας γενιάς. Η νέα γενιά ήταν ο κομπάρσος σε μια καλοστημένη
    παράσταση χαφιέδων, πρακτόρων και δολοφόνων. Το «φόντο», για να βγουν «καλά»
    τηλεοπτικά πλάνα. Ξένοι «στήθηκαν» στην Αθήνα με τις κάμερες, πολύ πριν ξεκινήσει η
    «παράσταση» των συναδέρφων τους. Ξένοι «έπαιζαν» και ξένοι κινηματογραφούσαν μια
    «υπερπαραγωγή», που γυρίστηκε στην Ελλάδα με Έλληνες συμπρωταγωνιστές. Ο Θεός μας
    βοήθησε και δεν καταστραφήκαμε μέσα σ’ αυτήν την «παράσταση». Δεν παρασύρθηκε ο
    κόσμος στις μεθοδεύσεις τους και η «παράσταση» έληξε άδοξα για τους συντελεστές της.
    Αυτή η τύχη όμως δεν μπορεί να φέρει μόνιμα αποτελέσματα. Για όσο διάστημα είναι
    μόνιμο το «ενδιαφέρον» των ιμπεριαλιστών να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα, το ίδιο μόνιμη
    πρέπει να είναι και η άμυνα του ελληνικού λαού. Δεν μπορεί να στηρίζεσαι μόνιμα στην
    τύχη. Αυτή κάποτε τελειώνει και τότε τα πράγματα θα είναι δύσκολα. Το βασικό λοιπόν είναι
    να γνωρίζουν οι πάντες ποιοι είναι οι στόχοι των ιμπεριαλιστών, ώστε να μην τους
    υποβοηθούν με τις πράξεις τους. Αυτή είναι η καλύτερη άμυνα, γιατί οι ιμπεριαλιστές δεν
    μπορούν να πετύχουν τίποτε χωρίς τη «βοήθεια» του λαού. Αν ο λαός δεν παρασυρθεί σε
    εσφαλμένες ενέργειες, δεν μπορούν να κάνουν επέμβαση.
    Αυτές τις εσφαλμένες ενέργειες του λαού αναζητούν και μέχρι να τις επιτύχουν θα
    συνεχίσουν τις προσπάθειές τους. Θα προσπαθούν με προβοκατόρικες ενέργειες μέχρι να
    καταφέρουν το ζητούμενο, που είναι η αποσταθεροποίηση του κράτους. Θα συνεχίσουν,
    μέχρι να εκθέσουν την αστυνομία σε βαθμό που να την κάνουν να δηλώσει αδυναμία να
    ελέγξει την κατάσταση και ν’ «αναγκάσουν» το κράτος να αναζητήσει τη «βοήθεια» των
    ξένων. Απλά, για να γίνει αυτό ευκολότερα, θα πρέπει να εξασφαλίσουν το ανάλογο
    «άλλοθι» και στους λακέδες τους που μας κυβερνάνε και αυτό σημαίνει ότι θα επιδιώξουν να
    εμπλέξουν σ’ αυτήν την κατάσταση και τον λαό.
    Η νέα τρομοκρατία και οι σύγχρονοι εκφραστές της. Ποιοι
    επωφελούνται από αυτήν;
    5
    Τα πράγματα είναι εξόχως επικίνδυνα, γιατί τα μεγέθη, τα οποία επιθυμούν να
    «κινήσουν» μέσω της νέας τρομοκρατικής δράσης, είναι τεράστια. Για να εμπλακεί ο λαός
    στις μεθοδεύσεις τους, απαιτείται η τρομοκρατική προβοκάτσια να είναι ιδιαίτερα αιματηρή
    και εις βάρος του, ώστε ν’ αναγκαστεί ο ίδιος να «καλέσει» τους ξένους για «βοήθεια». Να
    αναγκαστεί ο ίδιος να δώσει την «άδεια» στην πολιτική ηγεσία, προκειμένου να σταματήσει η
    «αιμορραγία», την οποία η «εκτεθειμένη» αστυνομία θα αδυνατεί να σταματήσει.
    Τώρα φαίνεται και ο λόγος που διέλυσαν την «αγαπημένη» τους 17 Νοέμβρη. Δεν τους
    συμφέρει μια τέτοιου τύπου οργάνωση υπό τις παρούσες συνθήκες. Αυτή η οργάνωση τους
    συνέφερε όταν υπήρχαν άλλα δεδομένα. Όταν προσπαθούσαν να διχάσουν τον λαό με
    ιδεολογικά κριτήρια, για να τον «μαντρώσουν» στα κομματικά μαγαζιά. Προκειμένου λοιπόν
    αυτή η οργάνωση να έχει μια απήχηση στον κόσμο και να «δικαιολογεί» την ύπαρξή της,
    αφέθηκε να «χτυπάει» το σύστημα σε όλο του το «ύψος». Πρόβλημα δεν υπήρχε σ’ αυτήν
    την επιλογή, γιατί ήθελαν «κάθετο» διαχωρισμό του ελληνικού λαού. Χτυπούσαν ένα
    «μέρος» του κράτους, για να δώσουν πόντους στο άλλο «μέρος», το οποίο επιδοτούνταν.
    Αυτό έχει την εξής απλή πρακτική αξία. Προκειμένου να διχάσουν την κοινωνία,
    αφήνονταν οι τρομοκράτες να επιχειρηματολογούν με βάση μια συγκεκριμένη λογική. Τη
    λογική του διχασμού στο «εμείς» και «εσείς». «Εμείς» οι προοδευτικοί και «εσείς» οι
    συντηρητικοί. Η τρομοκρατία σ’ εκείνη την περίπτωση, εξαιτίας των «λαθών» της, στήριζε το
    παιχνίδι του δικομματισμού σε όλο του το εύρος. Τα επιχειρήματά τους ήταν σωστά από την
    πλευρά αυτού που αντιδρά εναντίον της εξουσίας, αλλά ακίνδυνα για το σύστημα, γιατί
    μπορούσε να τα «αποσβένει». Οι ορθές κατά βάση «καταγγελίες» της τρομοκρατίας
    αποδίδονταν στους «άλλους». Αποδίδονταν στους πολιτικούς των «άλλων». Αποδίδονταν
    στους δικαστικούς των «άλλων». Αποδίδονταν στους οικονομικούς παράγοντες των
    «άλλων». Αποδίδονταν στους υπηρεσιακούς παράγοντες των «άλλων».
    Η τρομοκρατία ήταν πολύ «σοβαρή» υπόθεση, εφόσον στην πραγματικότητα «διόριζε»
    μέχρι και τους ηγέτες αυτής της χώρας. Η «τρομοκρατία» έκανε πρωθυπουργό τον Ανδρέα,
    όταν με τον φόνο του Πέτρου εξαγρίωσε την αστυνομία και αλλάζοντας τη συμπεριφορά
    της του έδωσε το «δικαίωμα» να φωνάζει …»ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά». Η
    «τρομοκρατία» έκανε πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη, όταν για το σκάνδαλο του Κοσκωτά το
    μισό ΠΑΣΟΚ ήταν στο εδώλιο και αυτή πήγε και δολοφόνησε τον «νεοδημοκράτη»
    Μπακογιάννη. Οι στόχοι της και τα θύματα εκείνης της τρομοκρατίας ανήκαν πάντα στο
    δυναμικό του συστήματος και δεν αφορούσαν τον λαό. Κάποιοι υψηλά ιστάμενοι
    θυσιάζονταν, για να «προκόψει» το υπόλοιπο σινάφι.
    Σ’ αυτό το επίπεδο της τρομοκρατίας η αστυνομία δεν έπαιζε ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο.
    Με την τρομοκρατία κάποιοι διαμόρφωναν το εσωτερικό περιβάλλον της πολιτικής εξουσίας
    και η αστυνομία δεν ήταν σημαντικός παράγοντας. Η αστυνομία ήταν «καλή» μόνον για να
    δίνει αγωνιστικά «ένσημα» σε κάποιους συνδικαλιστές του δρόμου. Με τα κλομπ έδιναν
    καμιά προαγωγή «αγωνιστή» δημοσίου υπαλλήλου και καμιά «υποθήκη» για πολιτική καριέρα
    κάποιου καραγκιόζη της ΓΣΕΕ.
    Η νέα τρομοκρατία και οι σύγχρονοι εκφραστές της. Ποιοι
    επωφελούνται από αυτήν;
    6
    Η τρομοκρατία είχε αναγκαστικά ιδεολογικό «υπόβαθρο» γιατί ο διχασμός του
    κομματισμού, τον οποίο επεδίωκαν τα αφεντικά της, στηριζόταν σε ένα ανάλογο υπόβαθρο.
    Ακριβώς, επειδή είχε ως στόχο να λειτουργεί «καθοδηγητικά» για τον λαό, γινόταν
    προσπάθεια να μην τον θίγει και να μην τον τρομάζει. Να μην τον εμπλέκει στο κόστος της
    και τον ωθεί σε συσπειρωτικές αντιδράσεις, ώστε να σχηματίσει «μέτωπο» εναντίον της. Να
    μην τον αναγκάζει να πιέζει συνολικά την ηγεσία να λύσει το πρόβλημα της τρομοκρατίας.
    Στόχος αυτής της τρομοκρατικής πρακτικής ήταν να παρασυρθεί μέρος του λαού στην
    επιχειρηματολογία της και άρα στη λογική του δικομματισμού. Επιδίωξή τους ήταν να
    υπάρχει κάποια μερίδα πολιτών, που έβλεπε ιδεολογικά και άρα κομματικά «κέρδη» από τη
    δράση της και κάποια άλλη «ζημιά». Με αυτόν τον τρόπο μπορούσαν να»κατευθύνουν» την
    κοινωνία όπου τους βόλευε. Χτυπούσαν το «σαμάρι» από την πλευρά που τους βόλευε την
    κάθε στιγμή για να «στρίβουν» το «γομάρι», αλλά ποτέ δεν χτυπούσαν το ίδιο το «γομάρι».
    Γι’ αυτόν τον λόγο τα χτυπήματά της ήταν «χειρουργικά». Ένα λάθος, όπως αυτό με τον
    θάνατο του πολίτη Αξαρλιάν, ήταν αρκετό, για να της προκαλέσει μεγάλη ζημιά, εφόσον
    απειλούσε τη «συμπάθεια» ή έστω την ανοχή του λαού.
    Σήμερα, που το σύστημα είναι ενιαίο και οι κλέφτες ανήκουν εξίσου σε όλους τους
    πολιτικούς χώρους, είναι ανεπιθύμητη μια τρομοκρατική οργάνωση, η οποία
    επιχειρηματολογεί για τους λόγους και τις αιτίες των χτυπημάτων της. Είναι ανεπιθύμητη
    μια οργάνωση, που επιλέγει «υψηλούς» στόχους. Είναι ανεπιθύμητη, γιατί δεν μπορεί να
    διαχωρίσει την ενιαία πλέον κορυφή του συστήματος και να ξεχωρίσει τους «καλούς» από
    τους «κακούς». Δεν μπορεί να προσποιηθεί ότι με τις πράξεις της τιμωρεί τους «κακούς»,
    ευνοώντας τους «καλούς» «ομοϊδεάτες» της. Δεν μπορεί να αποδώσει τα «εγκλήματα» σε
    κάποια συγκεκριμένη ιδεολογική «προτίμηση» των εγκληματιών. Η εξουσία σήμερα είναι
    ενιαία και οτιδήποτε τη θίγει, τη θίγει στο σύνολό της.
    Είναι ανεπιθύμητη η 17 Νοέμβρη σήμερα και ακόμα πιο ανεπιθύμητα είναι τα
    επιχειρήματα που έχει αφήσει πίσω της από τις διάσημες πλέον προκηρύξεις της. Αυτές τις
    προκηρύξεις σήμερα τις τρέμουν. Γιατί; Διότι η αλήθειά τους δεν μπορεί να μπει στον
    «μύλο» της ιδεολογικής μισαλλοδοξίας και να εξουδετερωθεί, προσφέροντας κέρδη για το
    σύστημα. Οι αλήθειες τώρα είναι επικίνδυνες. «Στοχοποιούν» ανθρώπους «πάνω» από την
    αστυνομία. «Στοχοποιούν» με πραγματικά επιχειρήματα πολιτικούς και δικαστικούς
    παράγοντες, για λόγους οι οποίοι σήμερα είναι πιο επίκαιροι από ποτέ. Η 17 Νοέμβρη
    στοχοποιούσε διαπλεκόμενους μεγαλοεπιχειρηματίες – και άρα έδινε τον ορισμό της
    διαπλοκής – όταν ο κόσμος δεν γνώριζε τη διαπλοκή. Στοχοποιούσε πολιτικούς ως
    υπαλλήλους οικονομικών συμφερόντων, όταν ο κόσμος δεν γνώριζε τα «κόμματα» των
    μεγαλοεπιχειρηματιών. Στοχοποιούσε διεφθαρμένους δικαστικούς, όταν ο κόσμος δεν
    γνώριζε για τα «παραδικαστικά» κυκλώματα.
    Αν τότε η οργάνωση έπρεπε να «ψάξει» στοιχεία, ώστε ανάμεσα οικονομικούς και
    πολιτικούς μεγαλοπαράγοντες του συστήματος να επιλέξει κάποιον διεφθαρμένο για να τον
    «πυροβολήσει», σήμερα δεν χρειάζεται καν να ψάξει. Με «κλήρωση» να πυροβολεί κάποιος
    Η νέα τρομοκρατία και οι σύγχρονοι εκφραστές της. Ποιοι
    επωφελούνται από αυτήν;
    7
    εναντίον των σημερινών μεγαλοεπιχειρηματιών ή των ανώτατων κρατικών λειτουργών,
    δύσκολα θα πετύχει κάποιον αθώο. Τα επιχειρήματα όμως μένουν και οι στόχοι είναι πολλοί
    και αυτό τρομοκρατεί το σύστημα. Γι’ αυτόν τον λόγο έκλεισαν τον «φάκελο» 17 Νοέμβρη
    άρον-άρον. Γι’ αυτόν τον λόγο θέλουν να παραμείνουν στη λήθη τα «επιχειρήματά» της. Γι’
    αυτόν τον λόγο έκλεισαν στη φυλακή εκείνους τους απίθανους αγράμματους σαν
    συγγραφείς εκείνων των πραγματικά πολύπλοκων κειμένων.
    Η σημερινή τρομοκρατία έχει διαφορετικούς στόχους. Στόχος της σήμερα είναι ο ίδιος ο
    λαός. Δεν έχουν ιδεολογία, γιατί έχουν αλλάξει τα κοινωνικά δεδομένα και η ιδεολογία είναι
    επικίνδυνη για τους ιδιοκτήτες των τρομοκρατικών «οργανώσεων» και άρα για τους
    εξουσιαστές. Η ιδεολογία δεν μπορεί να λειτουργήσει με τον «κάθετο» τρόπο. Η ιδεολογία
    μπορεί να διχάσει «οριζόντια» πλέον τον λαό. Ένας τέτοιος διχασμός είναι επικίνδυνος για το
    σύστημα, γιατί μπορεί να απομονώσει τους διεφθαρμένους εξουσιαστές από τον λαό και άρα
    να τους στοχοποιήσει. Γι’ αυτόν τον λόγο επέλεξαν τη γυμνή ιδεολογικά τυφλή
    τρομοκρατία. Την τρομοκρατία, που θα εμπλέκει στο κόστος της και τον λαό. Την
    τρομοκρατία, που θα κοστίζει σε αίμα απλών πολιτών.
    Ποιος είναι ο στόχος αυτής της τρομοκρατίας; Η δημιουργία συνθηκών «βάλτου», που
    θα σπρώξει τον λαό στα «χέρια» των εξουσιαστών. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Η
    τρομοκρατία θέλει να εμπλακεί σε απευθείας σύγκρουση με την αστυνομία, για να
    παραστήσουν τα «βουβάλια» αυτού του «βάλτου». Όταν όμως συγκρούονται τα «βουβάλια»,
    την πληρώνουν τα «βατράχια». Αυτό είναι το ζητούμενο. Από αυτήν τη σύγκρουση να
    επιβαρύνεται ο λαός. Κάθε φορά που θα ενεργεί η τρομοκρατία, να υπάρχει κόστος για τον
    λαό σε αίμα και σε φόβο. Κάθε φορά που θα αντιδρά η αστυνομία, να έχει κόστος για τον
    λαό σε βία και επίσης σε φόβο.
    Αν αυτά τα «βουβάλια» με τη δραστηριότητά τους επιβαρύνουν την καθημερινότητα του
    πολίτη, τον «σπρώχνουν» προς τα χέρια της εξουσίας. Προς τα «χέρια» αυτών, που η
    κοινωνία σήμερα αμφισβητεί. Προς τα «χέρια» των ανίκανων πολιτικών, που μπορούν να
    της υποσχεθούν ασφάλεια από την τρομοκρατία και ηπιότητα από την αντίδραση της
    αστυνομίας. Προς τα «χέρια» των διεφθαρμένων δικαστικών, που μπορούν να της
    υποσχεθούν σκληρή τιμωρία των παραβατών του νόμου απ’ όποια πλευρά κι αν αυτοί
    προέρχονται. Οι διεφθαρμένοι και οι κλέφτες θα μπορούν έτσι να επανεμφανιστούν
    ανάμεσα στον λαό σαν «συμπαραστάτες» και «κλαίοντες». Θα μπορούν να βγουν και να
    πουν ότι «όλοι μαζί ενωμένοι» θα νικήσουμε την τρομοκρατία. Να μετατρέψουν την
    τρομοκρατία σε μια «κολυμπήθρα του Σιλωάμ» και ν’ αναλάβουν να ηγηθούν αυτής της
    κοινής προσπάθειας.
    Αυτό είναι το ζητούμενο αυτής της νέας τρομοκρατίας. Χτυπούν με μανία το «γομάρι»
    για να του λείψει το «σαμάρι». Ματώνουν το «γομάρι», για να κάνουν πολύτιμο το «σαμάρι».
    Προσπαθούν να πανικοβάλουν το «γομάρι», για να καλέσει τον υπερατλαντικό «βοσκό» να
    το σώσει. Επιδίωξή τους είναι να «εγκλωβίσουν» τον λαό στην ομηρία αυτών που μπορούν
    να τον προστατεύσουν από το κόστος της τρομοκρατίας και είναι οι ίδιοι οι εξουσιαστές.
    Η νέα τρομοκρατία και οι σύγχρονοι εκφραστές της. Ποιοι
    επωφελούνται από αυτήν;
    8
    Ταυτόχρονα, στο επίπεδο των εντυπώσεων αυτή η τρομοκρατία προσπαθεί να «πείσει» τον
    λαό ότι η εξουσία είναι μόνον αυτό που βλέπουν οι ίδιοι. Ότι η «κακή» εξουσία είναι μόνον η
    αστυνομία. Η υπόλοιπη εξουσία είναι προφανώς «καλή». Προσπαθούν να τον πείσουν να
    βλέπει μέχρι εκεί που «φτάνει» η δική τους «ματιά».
    Από το άρθρο του Παναγιώτη Τραϊανού:
    «Η ΝΕΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΚΦΡΑΣΤΕΣ ΤΗΣ»
    h–p://forza-traianou

    Μου αρέσει!

  2. Ετσι. «Εργαλείο της Εξουσίας είναι η τρομοκρατία».
    Εξαιρετική ανάλυση από τον κ. Τραϊανού.
    Ενα μεγάλο εύγε στον Stergdog που το ανέσυρε και στην Ολυμπία, που το δημοσιεύει.
    Για ν΄αρχίσουμε κι εμείς να διακρίνουμε την » καλή εξουσία από την κακή εξουσία» και ν΄αντιληφθούμε ότι με πολύ φθηνά κολπάκια μας έχουν επιβάλει το διαίρει και βασίλευε.
    Κι ότι οι παραινέσεις και οι πιέσεις για «όλοι μαζί ενωμένοι» στη σημερινή συγκυρία κρύβουν τη διαιώνιση της κατατρομοκράτησής μας από τους ίδιους , με ‘αλλα κομματικά… χρώματα κάθε φορά.

    Μου αρέσει!

  3. Το βέβαιο είναι, πως η τρομοκρατία χρησιμοποιείται από κάποιους κύκλους σαν εργαλείο άσκησης πολιτικής πίεσης και αποπροσανατολισμού. Επιθυμούν την ύπαρξή της γιατί εξυπηρετεί τις κατά βάσει αντεθνικές και αντιλαϊκές επιδιώξεις τους,προσωπικό μου πιστεύω ειναι ότι την 17Ν την δημιούργησαν οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι για να έχουν λόγο ύπαρξης σαν υπηρεσία μέσα στην κυβέρνηση και να κινούν τα νήματα κατά το δοκούν για να μην πέσει το οικόπεδο Ελλάδα σε λάθος χέρια.
    Μετά το τέλος του πολέμου,το οικόπεδο Ελλάδα έπρεπε πάση θυσία να μην πέσει στα χέρια των κουμμουνιστών(όχι γιατί ήταν καλύτεροι αλλά γιατί θα δυνάμωναν αρκετά γεωπολιτικά και οικονομικά γιατί ήξεραν οι Αμερικάνοι την αξία της Ελλάδας) και οι ντόπιοι φιλόδοξοι-κενόδοξοι πολιτικοί(εκτός απο τον Άρη Βελουχιώτη γι’αυτό και τον καθάρισαν,»ειναι πολλά τα λεφτά Άρη») συμμαχίσανε με τους Αμερικάνους για να πετύχουν τον στόχο τους.
    Η Ιστορία των γεγονότων,
    ’45-’50 Εμφύλιος,
    ’50-’55 σχέδιο Μάρσαλ,
    ’55-’65 νοθείες στις εκλογές,
    ’65-’75 χούντα,
    ’75-’80 17Ν,
    ’80-’95 Ανδρέας Παπανδρέου.
    Το ’95-’05 ο Σημίτης μας παρέδωσε στην Ευρωπαική Ένωση(βλ. Γερμανία-λάδωμα των πάντων,μίζες-εισαγωγή χρήματος),
    το ’05-’10 βγαίνει ο Καραμανλής,ο οποίος αντί για Δυτικά μας πάει Ανατολικά(βλ. αγωγό Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη-απόπειρα δολοφονίας του),
    ’10-μέχρι σήμερα ζούμε το έργο του Γεώργιου Παπανδρέου για μην πέσει το οικόπεδο στα χέρια των Γερμανών και γι’αυτό μας έβαλε στο ΔΝΤ.

    Μου αρέσει!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.